اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٨٣ - بهرام اصفهانی
شیخ بهاءالدّین گیلانی
شیخ بهاءالدّین گیلانی، عالم فاضل، عارف کامل، از دانشمندان اواخر دوره صفویه است. در اصفهان علوم عقلی و نقلی را نزد اساتید گرانقدری همچون میر قوام الدّین محمّد رازی طهرانی آموخته و سپس انزوا اختیار نموده به عبادت و مطالعه روزگار سپری نموده است. شیخ محمّد علی حزین لاهیجی در کودکی به سفارش پدر نزد او کتاب احیاء العلوم و رسائل اسطرلاب و شرح چغمینی را آموخته است.[١]
بهاری اصفهانی
مولانا بهاری اصفهانی، از شعرای قرن دهم هجری است. برادرش ملّا علی ادایی نیز از سخنوران آن عهد بود. غزل را نیکو می سروده و در سال ٩٥٠ق فوت شده است.
از اوست:
خیال بست که خون ریزد آن نگار مرا
فغان که می کشد آخر خیال یار مرا[٢]
بهرام اصفهانی
بهرام، از غلامان عصام بن یزید جبّر بوده و در قرن دوم هجری می زیسته است. از سفیان ثوری حدیث نقل کرده است.[٣]
[١] تاریخ و سفرنامه حزین، ص١٥٤؛ علّامه مجلسی بزرگمرد علم و دین، ص٢٢٧.
[٢] تذکره تحفه سامی، ص٣١٣؛ الذریعه، ج٩، ص١٤٦؛ تذکره روز روشن، ص١١٩؛ تاریخ تشیع اصفهان، ص٣٤٣؛ تاریخ نظم و نثر، ص٦٧٢.
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج١، ص٢٣٧.