اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٦٩ - میرزا بدیع الزّمان نصرآبادی
و دیوانی در حدود ده هزار بیت داشته است.[١]
[این بیت از اوست:
خلد را از کف به مینای شرابی می دهم
گر به نانی داد آدم، من به آبی می دهم[٢]]
میرزا بدیع الزّمان نصرآبادی
میرزا بدیع الزّمان بن میرزا محمّد طاهر نصرآبادی، مؤلّف تذکره الشعراء است. از سخنوران قرن دوازدهم هجری بوده و همچون پدر در انشاء و لغز و مُعمّا و مادّه تاریخ مهارت به سزائی داشته است. او مورد نظر شاه سلطان حسین صفوی قرار گرفته و به لقب «ملک الشُّعرائی» مفتخر شده و اقطاع اراضی نصرآباد به وی واگذار گردید.
میرزا بدیع برای اتمام کاخ چهلستون قصیده ای سراپا تاریخ گفته است. وی سرانجام در سال ١١٢١ق وفات یافته و ظاهراً در تکیه نصرآباد جنب مقبره پدر مدفون شده است.
از اوست:
روشن ضمیر را به بصر احتیاج نیست
سرچشمه را بهر آب، گهر احتیاج نیست
موی سفید را مکن آلوده حنا
شیر صباح را به شکر احتیاج نیست
همدست کی رواست یَدِ قدرت تو را
این دست را به دست دگر احتیاج نیست[٣]
[١] کاروان هند، ج١، ص٢٣٣.
[٢] جُنگ معانی، ص٢٦٢.
[٣] تذکره نصرآبادی، ج٢، ص٦٦٤؛ تذکره المعاصرین، صص ١٧٩ و ١٨٠؛ تذکره شمع انجمن، ص١٢٩؛ صحف ابراهیم، ص٧٣؛ الذریعه، ج٩، ص١٣٠؛ رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص٢٠٣؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٧٩.