اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٧٥ - شیخ محمّد حسن داورپناه
وی در سال ١٣٥٠ق وفات یافته و در امامزاده ابراهیم معروف به «امامزاده نرمی» در قریه «زمان آباد» بُرخوار مدفون شد.[١]
محمّد حسن زرگر اصفهانی
محمّد حسن زرگر اصفهانی، شاعر ادیب و سخنور توانا در قرن سیزدهم هجری. در اصفهان ساکن بود و اغلب به عزلسرائی می پرداخت [در مدح منوچهرخان معتمد الدّوله حاکم اصفهان قصیده ای سروده است. او در غزلیات خود از غزل های سعدی استقبال کرده است.] او در سال ١٢٧٠ق وفات یافت. [نسخه ای از دیوان او به شماره ٨٢٠ در کتابخانه وزیری یزد موجود است که در سال های ١٢٥٤ تا ١٢٥٦ق کتابت شده است. ]دیوان زرگر بارها به طبع رسیده است.
از اوست:
سوختم ز آتش می دفتر دانائی را
ساختم پیشه خود مستی و رسوائی را[٢]
محمّدحسن زلالی خوانساری*
محمّد حسن زلالی خوانساری، معروف به «حکیم زلالی»، از مشاهیر شعرای قرن یازدهم هجری است. او سالها در اصفهان به تحصیل علم و ادب پرداخته است. علوم عقلی و نقلی را از «میرداماد» و فنون شعر و ادب را از «جلال الدّین اسیر اصفهانی» آموخته است. در سرودن شعر دستی توانا داشته و انواع شعر چون غزل، رباعی، قصیده و خصوصاً مثنوی را با قدرت می سروده است او به تتبع «نظامی گنجوی» و «امیرخسرو
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٢٠٧؛ تاریخ علمی و اجتماعی اصفهان، ج٢ ص٣١١؛ مزارات اصفهان، ص٢٦٩؛ جلوه افلاکیان: مخطوط.
[٢] تذکره مدایح معتمدیه، نسخه خطی؛ تذکره مجمع الفصحاء، ج٤، صص ٣٤٢-٣٤٠؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج١، صص ٧٠٦ و ٧٠٧؛ طرائق الحقائق، ج٣، ص٤٠١؛ فهرست وزیری، ج٢، ص٦٩٧؛ مؤلفین کتب چاپی، ج٢، ص٥٦٣؛ مکارم الآثار، ج٦، ص١٩٧٠؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٦١٧؛ تذکره مآثر الباقریه، ص١٢٩.