اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٨٧ - ملّا حسین تفلیسی
آقا محمّد حسین تاراج اصفهانی
آقا محمّد حسین اصفهانی متخلّص به «تاراج» شاعر ادیب، در قرن سیزدهم هجری می زیسته و به شغل «مقواسازی» مشغول بوده است. وفاتش در سال ١٢٨٨ق روی داده و مرحوم عباسعلی خرم لنبانی در ماده تاریخ او گوید:
کلک خرم پی تاریخ وفاتش بنوشت
روح تاراج بود شاد الی صبح جزا
غزل را نیکو می سروده و قصایدی نیز در مدح منوچهرخان معتمدالدّوله حاکم اصفهان سروده است. نوشته اند که دیوان او ده هزار بیت شعر دارد. امّا نسخه ای از آن در دست نیست.
این بیت از اوست:
بعد ما کاش بسازند سبو از گل ما
تا برآید مگر از لعل تو کام دل ما[١]
ملّا حسین تفلیسی
آخوند ملّا حسین تفلیسی، عالم عامل و زاهد کامل. در اصفهان تدریس می نموده و جمعی از افاضل در خدمت او تحصیل نموده اند. [عمر خود را به عبادت و ریاضت و مجاهده با نفس طی نموده و به حدّاقل از خوراک و پوشاک اکتفا می نموده است.]
در رجب ١١٩٢ق وفات یافته و در قبرستان آب بخشان اصفهان مدفون شد. بقعه ای آجری و کوچک بر سر قبر او بود که پس از تسطیح و تخریب قبرستان از بین رفت و پیکر او را از آنجا به تخت فولاد تشییع کرده و در بقعه صاحب روضات مدفون ساختند.[٢]
[١] تذکره مدایح معتمدی، خطی؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج١، ص٣٢٧؛ آگهی شهان از کار جهان، ج١، ص٧٥؛ مجمع الفصحاء، ج٤، ص١٨٥؛ الذریعه، ج٩، ص١٦٦ .١٦٥؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٤٠٣.
[٢] رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص١٤٢؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٥٢٦ و ٥٢٧؛ مزارات اصفهان (دکتر کتابی)، ج١، صص ٧٩ و ٨٠؛ تاریخ اصفهان (جابری)، ص ٢٥٦ و ٢٥٧؛ تاریخ اصفهان (تکایا و مقابر)، صص ٣٧٧-٣٧٤؛ الاصفهان (رجال و مشاهیر)، ص١٦٩.