اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١١٩ - سید محمّد باقر ابطحی
میرزا حسن آشتیانی و شیخ فضل اللَّه نوری کسب فیض نمود و سپس راهی عتبات عالیات شد و از درس مراجع عالیقدر آن دیار از جمله آقا سیّد محمّد کاظم طباطبائی یزدی و آخوند ملّا محمّد کاظم خراسانی بهره گرفت و به درجه اجتهاد نائل شد. او از آقا میرزا محمّد هاشم چهارسوقی، آقا نجفی و آقا منیرالدّین بروجردی اجازه دارد.]
او عالمی خوش بیان و مجتهدی طلیق اللسان بود. در مدرسه صدر و مدرسه کاسه گران سطوح فقه را تدریس می نمود و عدّه ای کثیر از طلاّب از محضر او مستفیض می شدند.
سرانجام پس از مسافرت به مشهد مقدّس [دچار خونریزی مغزی شده و معالجات در بیمارستان بی ثمر ماند واو در یک ساعت گذشته از شب سه شنبه ١٤ شعبان المعظّم ١٣٦٧ق] وفات یافته و در صحن نو آستان قدس رضوی مدفون گردید.
[مرحوم میرزا حبیب اللَّه نیّر در مرثیه ای به عربی مادّه تاریخ وفات او را گفته که دو بیت آخر آن به قرار زیر است:
راحت إلی الرّوح روحٌ منه قادمه
و استعلم النیّر التّاریخ مرتجلا
فعیّن العام «و احُزناه وا أسفاه
السیّد الابطحی الباقرُ ارتحلا» ]کتب زیر از تألیفات اوست:
[١. «رساله در تعارض ید و استصحاب» که در سال ١٤٠٧ق به ضمیمه رساله ای در احوال و آثار مؤلف و اجداد و فرزندان او به طبع رسیده است. ٢. «رساله در حرمت کشیدن تریاک و جواز استماع صوت رادیو»]
تقریرات اساتید خویش را نیز به رشته تحریر در آورده است.[١]
[١] مکارم الآثار، ج٨، صص ٣٠٥٩-٣٠٥٦؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٣٥٤؛ نقباء البشر، ج٤، ص٧ (استدراک)؛ تاریخ اصفهان (جابری)، ص٣١٧؛ فهرست کتابهای چاپی عربی، ص٣٥٣؛ خمینی شهر شهری که باید از نو شناخت، ص١٣٨.