اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١١٧ - میرزا محمّد باقر مشیرالملک نائینی
عام المنفعه همچون تأسیس مدرسه باقریه در محلّه شهشهان در سال ١٣٠٨ بر محبوبیّت خود در میان مردم افزود و در ضمن کارهای روزانه به تدریس علوم دینی به اهل علم نیز پرداخت.
[در سال ١٣٢٥ق پس از وقوع مشرطیّت، ظلّ السّلطان از حکومت اصفهان بر کنار شده و مشیرالملک به عضویت انجمن های ایالتی و ولایتی گردید. امّا پس از سقوط حکومت محمّد علی شاه و پیروزی مشروطه خواهان به کلّی از کارهای دیوانی و دولتی کناره گرفته و به تدریس و ترویج و تبلیغ برای فرقه شیخیه پرداخت. از آن به بعد او میان مردم و دولتیان با احترام و اکرام می زیست و همواره پشت و پناه ضعفاء بود.
منزل او در نزدیکی محلّه طوقچی باقی و برقرار است و از حیث گچبری، کاشیکاری، آئینه کاری و سایر تزئینات هنری قابل توجّه است.]
سرانجام در یکشنبه ٦ رجب ١٣٤٨ق در اصفهان وفات نمود. جسد او را مدّتی در مقبره صاحب بن عَبّاد در محلّه طوقچی به امانت گذاشته و چندی بعد به کربلا نقل نموده و در رواق پایین پای حضرت ابا عبداللَّه الحسین علیه السلام مدفون ساختند.
در علوم ادبی، انشاء، فقه و حدیث مهارتی به سزا داشته و خط شکسته را خوش می نوشته و شعر نیز می سروده و «رضوان» تخلّص می نموده است.
این بیت از اوست:
جز دو ابروی تو مغبچه که محراب دل است
عابدی را نشنیدیم دو باشد محراب[١]
[١] تاریخ نائین، ج١، صص ٢٠٣ و ٢٠٤ و ج٤، صص ٨٩-٨٤؛ مکارم الآثار، ج٧، صص ٢٢٧٨-٢٢٧٤؛ حدیقه الشعراء، ج١٧ ص٦٧٨؛ انساب خاندان های مردم نائین، ص٨٤؛ تاریخ فرهنگ اصفهان، صص ١٦٣ و ١٦٤؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ٣٦٢ و ٣٦٣؛ تاریخ اصفهان و ری، ص٤٠٦؛ شرح حال رجال ایران، ج٦، ص٢٠٧؛ مزارات اصفهان، صص ٣٠٧ و ٣٠٨.