اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٨٣ - سیّد جعفر خاکشیر
سیّدجعفر طباطبائی نجف آبادی
سیّدجعفر طباطبائی نجف آبادی ابن اسداللَّه، عالم فاضل و شاعر ادیب محقّق، در سال ١٣٢٩ق روستای «چشمه احمدرضا» از توابع منطقه «کَرْوَن» متولّد شد. در کودکی به تحصیل پرداخت و در نوجوانی به اصفهان رفت و نزد علمای عالیقدر حوزه علمیه اصفهان شیخ ابراهیم ریاضی، شیخ محمّدحسن عالم نجف آبادی، میرزا علی آقا شیرازی، میرسیّدعلی مجتهد نجف آبادی و شیخ احمد حججی نجف آبادی، کسب فیض نمود. این ایام مصادف اقدامات رضا شاه علیه روحانیت به ویژه جلوگیری از استفاده اهل علم از لباس روحانیت بود. سپس او به نجف آباد آمد و در درس علمای آنجا آقایان منتظری و شیخ عبّاس ایزدی حضور یافت. او سالها به تحقیق و تدریس و تبلیغ در نجف آباد مشغول بود. تا اینکه در سال ١٤٢٤ق وفات یافته و در «جنّت الشهداء» نجف آباد مدفون شد. شعر نیز می سروده و در آن اشعار «هاشمی» تخلص می نموده است.
کتب زیر از تألیفات اوست:
١. «کلیّات اشعار هاشمی» (که قسمتی از آن با عنوان «دیوان هاشمی» در سال ١٣٣٩ش به چاپ رسیده است. ٢. «دیوان انقلاب»، مجموعه ای از اشعار او که در سال ١٣٦٢ش چاپ شده است. ٣. «پرتو جلوه حق» مجموعه ای از اشعار ٤. «گلزار معرفت» ٥. «ارکان دین» ٦. «برتر از خون شهید»
فرزند برومند او سیّدمحمّد طباطبایی در سال ١٤٠٣ق در منطقه موسیان (در جبهه های جنگ ایران و عراق) به شهادت رسید.[١]
سیّد جعفر خاکشیر
سیدجعفر خاکشیر بن سیّد اسماعیل موسوی، شاعر هزل سرای معاصر. در سال ١٣٠٠ق در اصفهان متولّد شد. در جوانی در محلّه جلفا به کلاهدوزی مشغول بود و در
[١] تذکره شعرای معاصر نجف آباد، ص٣١٩؛ دیباچه دیار نون، ص٢٠٣؛ سیمای دانشوران، صص ١٢٤-١٢١؛ آئینه اهل قلم، صص ٦٦ و ٦٧؛ گنجینه دانشمندان، ج٩، ص٢٣٥.