اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٥٨ - سیّد بحرالعطاء مهدوی هرستانی
بایُندُر صفوی*
بایُندُر خان صفوی، شاعر ادیب در قرن یازدهم هجری. او با خاندان صفویّه خویشاوندی داشت و در اصفهان ساکن بود. امّا مردی قانع و وارسته بود و دنبال مشاغل دولتی نرفت و عمر را به مصاحبت و معاشرت با شعراء و فضلاء و مردان اهل حال گذراند.
این بیت از اوست:
کاش زلف تو دگر بو به صبا نفروشد
تا صبا منّت کونَین به ما نفروشد[١]
سیّد بحرالعطاء مهدوی هرستانی
سیّد بحرالعطاء مهدوی بن سیّد محمّد بن سیّد احمد بن سیّد محمود زمان هُرستانی سِدِهی عالم فاضل زاهد متقی، از علمای معاصر در روستای «هرستان» از توابع سِدِه ماربین [خمینی شهر فعلی] متولّد شده و در اصفهان نزد علمای عالیقدر چون شهید سیّد حسن مدرس، سیّد ابوالقاسم دهکردی، سیّد محمّد باقر درچه ای، سیّد مهدی درچه ای، شیخ محمّد رضا نجفی، میر محمّد صادق خاتون آبادی، شیخ محمّد تقی آقا نجفی، آخوند ملّا محمّد کاشانی و جهانگیرخان قشقائی بهره برد و پس از آن به «هرستان» بازگشت و به اقامه جماعت و ارشاد و هدایت مردم پرداخت. او نسبت به مسائل دینی متعصّب و مدافع و به زخارف دنیوی بی اعتنا بود. وی سرانجام در یکشنبه ٢٩ ربیع الثّانی ١٣٧١ق وفات یافته و در صحن تکیه سیّد العراقین در تخت فولاد مدفون شد.[٢]
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ٥٤ و ٥٥؛ تذکره روز روشن، ص٩٩.
[٢] شرح مجموعه گل، صص ٣٥٦ و ٣٥٧؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٦٨٢؛ خمینی شهر شهری که باید از نو شناخت، ص٢٠٧.