اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٠٠ - حسین صافی اصفهانی
کتابخانه حاج سیّد محمّد باقر ثانی بیدآبادی موجود بوده است.[١]
میر حسین شهودی سبزواری
میر حسین رمّال سبزواری خراسانی متخلّص به «شهودی» شاعر ادیب، از سخنوران اواخر قرن دهم و اوایل قرن یازدهم هجری می باشد. اصلاً از مردم سبزوار بوده و چندی در اصفهان می زیسته است. در رمل بسیار استاد بوده و بیش از ٧٠ سال عمر کرده است.[٢]
حسین صافی اصفهانی
حسین گلشنی اصفهانی متخلّص به «صافی»، از شعرای اصفهان در قرن چهاردهم هجری است. او در دوره دوّم انجمن ادبی شیدا شرکت می کرده و اشعارش در مجله «دانشکده» به طبع رسیده است.
از اوست:
بنگر دلا که عمر عزیزت چه سان گذشت
گاهی به رنج و غصّه گهی شادمان گذشت
گاهی به خاک تیره بُدی همسر و گهی
جاه و مقامت از فلک و آسمان گذشت [...]
آن کن که نام نیک بماند اثر ز تو
زان پیشتر که بانگ برآید فلان گذشت[٣]
[١] الذریعه، ج١٠، ص٢٢٠؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٥٢٥.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٤١٥؛ لغت نامه دهخدا، ذیل «حسین شهودی»، ص٦٥٧، تذکره غنی، ص٧٧؛ تاریخ نظم و نثر، ج١، ص٥٣٧؛ تذکره روز روشن، ص٤٤٨.
[٣] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ٣٠٠ و ٣٠١.