اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٩٤ - شیخ محمّد حسن داورپناه
به او خورشید هم دلبستگی داشت
که رویش وقت رفتن در قفا بود[١]
شیخ حسنعلی اصفهانی
حاج شیخ حسنعلی اصفهانی (مقدادی) معروف به «نخودکی» فرزند ملّا علی اکبر بن رجبعلی، عالم فاضل، عارف کامل و زاهد صالح از علماء و عرفای قرن چهاردهم هجری.
[در نیمه ماه ذیعقدهالحرام ١٢٧٩ق در محلّه جوباره اصفهان متولّد شد. والد عالیقدرش،او را در سن ٧ سالگی به عارف وارسته حاج محمّدصادق تخت فولادی سپرد و او را تحت تربیت او قرار داد. علوم رایج در حوزه های علمیه را در اصفهان نزد آخوند ملّا محمّد کاشانی، جهانگیر قشقایی و سیّد سینا کشفی آموخت و در نجف اشرف از درس آقا سیّد محمّد فشارکی اصفهانی، حاج سیّد مرتضی کشمیری و ملّا اسماعیل قره باغی بهره برد. همچنین در مشهد مقدس نزد حاج محمّدعلی فاضل و آقا میر سیّد علی حائری یزدی، حاج آقا حسین قمی و سیّد عبدالرّحمان مدرس تحصیلات خود را ادامه داد. در فراگیری عرفان و تعلیمات معنوی پس از رحلت حاج محمّدصادق تخت فولادی، از محضر عارف وارسته سیّد جعفر حسینی قزوینی ساکن شهرضا (قمشه) کسب فیض نمود.
حاج شیخ حسنعلی سفرهای متعددی به نجف اشرف، مشهد مقدس و شیراز نمود. در شیراز چندی توقّف کرد و کتاب «قانون» ابوعلی سینا را نزد طبیب معروف شیراز حاج میرزا جعفر طبیب خواند. او پس از چندین بار مهاجرت به مشهد و اقامت در آنجا و بازگشت به اصفهان عاقبت در سال ١٣٢٩ق در مشهد مقدس برای همیشه ساکن شد.
در هنگام حکومت رضاشاه پهلوی و اجرای قانون متحدالشکل شدن لباس، از مشهد مقدس به قریه «نخودک» در نزدیکی مشهد ساکن شد و تا اواخر عمر در آنجا ساکن
[١] احوال و آثار خوشنویسان، ج٣، صص ١٤٤ و ١٤٥؛ تذکره شمع انجمن، ص٣٤١؛ تذکره روز روشن، ص٣٧٤؛ تذکره آتشکده، بخش سوم از نیمه نخست، ص١١٣٧؛ تذکره حسینی، ص١٥٣؛ تذکره غنی، ص٦٧؛ ریحانه الادب، ج٣، ص٩٥؛ الذریعه، ج٩، ص٤٧٦.