اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٩٢ - شیخ محمّد حسن داورپناه
او به کار می برد و او را می ستاید «جامع علوم عقلی و نقلی، حاوی فروع و اصول که به جودت طبع و حِدّت ذهن و طلاقت لِسان و حاضر جوابی در بین اقران و امثال ممتاز بود.»[١]
در محضر او شاگردان بسیاری تربیت شده اند از جمله: علّامه ملّا محمدباقر مجلسی، ملّا محمّدباقر محقق سبزواری، تاج الدّین حسن اصفهانی، داود الفت شوشتری، شرف الدّین علی بن جمال الدّین مازندرانی، علی بن عین علی فروشانی اصفهانی، ملّا محمّد قاسم بن خواجه محمّد فومنی گیلانی و بهاءالدّین محمّد شوشتری (فرزندش) و میرزا عیسی بن محمّد صالح جیرانی.[٢]
در سال فوت او اختلاف است. میر عبدالحسین خاتون آبادی یک بار در ذیل وقایع سال ١٠٦٩ق سال فوت او را در این سال می نویسد[٣] و بار دیگر فوت او را در ١٠٧٥ق ذکر می کند و دو ماده تاریخ را می آورد: «علم علم بر زمین افتاد»= ١٠٧٥ق و «وفات مجتهد الزمان»= ١٠٦٨ق[٤] ولی قلی لیک شاملو سال وفات را ١٠٦٧ق ضبط کرده است.[٥]
نویسندگان قرون بعد نیز سالهای ١٠٧٥ ١٠٦٩ ١٠٦٨ ١٠٦٧ را به عنوان سال فوت او تعیین کرده اند. ماده تاریخی هم که مؤمن نصرآبادی برای او سروده نشان می دهد که در سال ١٠٧٥ق وفات یافته است:
چون از تقدیر کردگار دو جهان
شد مولانا حسنعلی سوی جنان
«مؤمن» تاریخ فوت او کرد رقم:
«افسوس از مقتدای اهل ایران»[٦] کتب زیر از تألیفات اوست:
١. «تبیان» در فقه [٧] ٢. «حاشیه بر قواعد شهید» ناتمام. ٣. «رساله در حرمت نماز
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢٢٤.
[٢] بزرگان فرهنگ و تاریخ اصفهان: خطی.
[٣] وقایع السنین و الاعوام، ص٥٢٠.
[٤] وقایع السنین و الاعوام، ص٥٢٣.
[٥] قصص الخاقانی،ج٢، ص٦٠.
[٦] تذکره نصرآبادی، ج٢، ص٧٠٣.
[٧] الذریعه، ج٣، ص٣٣٢.