١ «حاشیه بر شرح اشارات» ٢. «حاشیه بر شبهه استلزام محقّق خوانساری» ٣. «حاشیه بر شفا» ٤. «حاشیه بر قانون» (غیرمدون) ٥. «خلافیه» ٦. «ذخیره المعاد در شرح ارشاد الاذهان»، مطبوع ٧. «روضه الأنوار عباسی» ٨. «رساله فی الغناء» ٩. «کفایه المقتصد» ١٠. «مفاتیح النجاه عباسی»، در دعا به فارسی.[١]

سیّد محمّد باقر نحوی

سیّد محمّد باقر نحوی بن سیّد مهدی بن آقا محمّد حسن مجتهد بن سیّد محمّد تقی مستجاب الدّعوه، عالم فاضل و مجتهد زاهد. در سال ١٣٠٣ق در اصفهان متولّد شد و نزد علمای این شهر همچون میرزا ابوالحسن بروجردی، سیّد ابوالقاسم دهکردی، میرزا احمد مدرس، شیخ احمد بیدآبادی، آقا سیّد محمّد باقر درچه ای، شیخ محمّد رضا نجفی، ملّا محمّد حسین فشارکی، شیخ علی مدرس یزدی، آخوند ملّا محمّد کاشانی و سیّد محمّد مدرس نجف آبادی تحصیل نموده و به اجتهاد نائل آمد و سپس به ترویج دین و اقامه جماعت (در مسجد بازار کفاش ها و مسجد میرزا باقر) مشغول شد.

وی از آقا شیخ محمّد رضا نجفی، آخوند فشارکی و حاج میرزا ابوالحسن بروجردی اجازه داشته و تاریخ اجازه مرحوم بروجردی ماه رجب سال ١٣٤٧ق بوده است.

او عمری را به زهد و قناعت گذرانیده و سرانجام در پنج شنبه ٥ جمادی الاوّل ١٣٥٠ق بر اثر سکته وفات یافته و در تکیه خاندان مهدوی در تخت فولاد مدفون

[١] خاندان شیخ الاسلام اصفهان، صفحات متعدد؛ تذکره نصرآبادی، ج١، ص٢٢٠؛ سلافه العصر، ص٤٩١؛ وقایع السنین و الاعوام، صص ٥٠٢ و ٥٠٣ و ٥٣٤؛ مصقی المقال، ص٩١ و ٩٢؛ بغیه الطالب، ص١٧١؛ لباب الالقاب، صص ٢٧ و ٢٨؛ شمس التواریخ، ص١٣؛ فوائد الرضویه، ج٢، صص ٤٢٥ و ٤٢٦؛ امل الآمل، ج٢، ص٢٥٠؛ تعلیقه امل الآمل، ص٢٥٢؛ ریاض العلماء، ج٥، ص٤٤؛ روضات الجنات، ج٢، ص٦٧؛ الکنی و الالقاب، ج٣، ص١٥٩؛ هدیه الاحباب، صص ٢٥٣ و ٢٥٤؛ ریحانه الادب، ج٥، ص٢٤٢؛ الذریعه، ج٥، ص٥٧ و ج٦، ص١١٠ و ج٢١، ص٣٠٨؛ الروضه النضره، ص٧١؛ الاعلام، ج٦؛ ص٢٧٢؛ معجم المؤلفین، ج٩، ص٩٥؛ لغت نامه دهخدا، ذیل سبزواری، ص٢٣٧؛ علّامه مجلسی بزرگمرد علم و دین، صص ٢٤٣-٢٣٩؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٣٧٢.