فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَ خُذُوهُمْ وَ احْصُرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِنْ تابُوا ... فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ.

توبه (٩) ٥

كمين ملائكه‌

٤٨. كمين فرشتگان الهى براى نگهبانى و مراقبت از وحى، جهت مصون ماندن از دستبرد نااهلان:

عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى‌ غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى‌ مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً [١].

جنّ (٧٢) ٢٦ و ٢٧

كمين منافقان‌

٤٩. كمين كردن منافقان در مسجد ضرار، براى آسيب زدن به مسلمانان:

وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مَسْجِداً ضِراراً وَ كُفْراً وَ تَفْرِيقاً بَيْنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ إِرْصاداً لِمَنْ حارَبَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَيَحْلِفُنَّ إِنْ أَرَدْنا إِلَّا الْحُسْنى‌ وَ اللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ.

توبه (٩) ١٠٧

كمين نگهبانان جهنّم‌

٥٠. جهنّم، كمينگاه كمين زدن نگهبانان آتش به طغيانگران، براى انداختن آنها به آتش:

إِنَّ جَهَنَّمَ كانَتْ مِرْصاداً لِلطَّاغِينَ مَآباً [٢].

نبأ (٧٨) ٢١ و ٢٢

كمين هُدهُد

٥١. كمين كردن هدهد، پس از افكندن نامه سليمان عليه السلام به دربار حكومت سبأ، براى شنود سخنان آنان:

... لِيَ لا أَرَى الْهُدْهُدَ .... وَ جِئْتُكَ مِنْ سَبَإٍ بِنَبَإٍ يَقِينٍ‌ اذْهَبْ بِكِتابِي هذا فَأَلْقِهْ إِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ ما ذا يَرْجِعُونَ.

نمل (٢٧) ٢٠ و ٢٢ و ٢٨

كناز بن حصين---) ابومرثد

كنانة بن الربيع (ابن ابى‌الحقيق)

كنانة بن ابى‌الربيع از احبار و سران يهود بنى‌نضير و از دشمنان كينه‌توز پيامبر و مسلمانان و شوهر صفيه، دختر حُيَىّ بن اخطب بود. كنانه در غزوه خيبر به قتل رسيد و پيامبر صلى الله عليه و آله با همسرش ازدواج كرد. [٣] مفسّران‌ مقصود از «سفهاء» در آيه ١٤٢ بقره (٢) را شمارى از احبار يهود از جمله كنانه دانسته‌اند كه نسبت به تغيير

[١] . «رصد» جمع «راصد» به معناى حافظ است و مقصود از آن رصد ملائكه براى حفاظت از وحى است. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٥٦٢-/ ٥٦٣؛ روح‌المعانى، ج ١٦، جزء ٢٩، ص ١٦٦)

[٢] . بنا بر احتمالى، دوزخ، كمينگاهى است كه در آن جانگهبانان آتش در كمين طغيانگران‌اند تا آنها را گرفته، به درون آتش بيندازند. (مجمع‌البيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٦٤٢)

[٣] . السّيرة النّبويّه، ابن‌هشام، ج ٢، ص ٥١٤؛ ج ٣، ص ٣٣٦؛ اعلام‌القرآن، شبسترى، ص ٨٣٤-/ ٨٣٥.