ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢١٩ - قسم چهارم - آياتى كه استناد علم و معرفت را بخداوند با وساطت واسطهها بيان ميكند

زمين را آفريده و آفتاب و ماه را مسخر كرده است ، خواهند گفت : خدا است .
پس به كجا منحرف ميشوند ) .
اين مطلب در سورهء العنكبوت آيهء ٦٣ و لقمان آيهء ٢٥ و الزمر آيهء ٨٣ و الزخرف آيهء ٨٧ نيز آمده است كسانى كه در تحقيق مكتبهاى جهان بينى واقعا غوطه ور شده‌اند مى دانند كه شناخت عميق و همه جانبهء جهان ، بدون استناد آن به خداوند جهان آفرين امكان پذير نيست . . مى دانند كه با فرض نبودن آفريننده براى اين جهان توانائى پاسخ هيچ سؤالى را بطور كامل در بارهء جهان نخواهند داشت .
نتايج آياتى كه در اين مبحث مطرح شده است
نتايج آياتى كه در اين مبحث مطرح شده است نتيجهء يكم - خدا است كه انسان را از نعمت شناخت برخوردار نموده است .
نتيجهء دوم - شناخت واقعيات صحيح ، نورى است كه خداوند متعال بر انسانها عنايت فرموده است .
نتيجهء سوم - هر اندازه كه انسان موفق به تزكيهء نفس شده و بمقام تقوى برسد ، بهمان مقدار بر شناخت او در بارهء مسائل « حيات معقول » افزوده خواهد گشت .
نتيجهء چهارم - خداوند متعال وسائل درك مانند چشم و گوش را براى وصول به شناخت ، آفريده است . يك نتيجهء بسيار با اهميت كه از آيات مورد بحث مى توان گرفت ، اينست كه قرآن كه مهمترين منبع مكتب اسلام است با تأكيد فراوان و صراحت قاطعانه لزوم تحصيل علم و معرفت را در راه بدست آوردن « حيات معقول » گوشزد مى كند و مجالى براى توهمات بى پايه كه دين و علم را متضاد و مخالف يكديگر تلقى مى نمايد ، نمى گذارد .
عدم تساوى علم و جهل و عالم و جاهل
عدم تساوى علم و جهل و عالم و جاهل آياتى متعدد در قرآن عدم تساوى علم و جهل و عالم و جاهل را مطرح