بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٣٢ - مقاله مرحوم مصنف در ارتباط با حمل خاص بر نسخ يا تخصيص

و لو همسايه او محسوب گردد.

قوله: حتّى يتوهّم انّه ظاهر فى ثبوت الحكم الواقعى: ضمير در « انّه » به عام راجع است.

متن:

( الصّورتان الرّابعة و الخامسة)

اذا كان مجهولي التّاريخ او أحدهما فقط كان مجهولا، فانّه يعلم الحال فيهما ممّا تقدّم، فيحمل على التّخصيص بلا كلام. و لا وجه لتوهّم النّسخ لا سيّما بعد أن رجحنا التّخصيص في جميع الصّور، و هذا واضح لا يحتاج الى مزيد بيان.

ترجمه:

صورت چهارم و پنجم‌

صورت چهارم آنستكه تاريخ صدور عام و خاصّ هردو مجهول باشد چنانچه صورت پنجم آنستكه تاريخ يكى فقط مجهول و ديگرى معلوم باشد.

حكم ايندو صورت از آنچه در صور قبلى گفتيم دانسته مى‌شود و آن اينستكه عام را در هردو صورت مزبور بايد تخصيص داد و در ايندو صورت جائى براى توهّم نسخ نمى‌باشد مخصوصا پس از آنكه در تمام صور احتمال تخصيص را بر نسخ ترجيح داديم و اين امرى است واضح بطورى كه محتاج و نياز به توضيح و شرح اضافى ندارد.