بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٢٣ - جمع و مفرد با الف و لام

عموم در مفرد معرّف بالف و لام مستند به وضع نبوده بلكه ببركت مقدّمات حكمت استفاده مى‌شود.

و بايد توجّه داشت كه ايندو از حيث دلالت بر عموم استغراقى و شمول حكم نسبت به جميع افراد بطور فردا فرد با هم هيچ تفاوتى ندارند.

بيان مراد

قوله: تخصّه: ضمير فاعلى به « الفاظ » و ضمير مفعولى به عموم عود مى‌كند.

قوله: دالّة عليه: ضمير در « عليه » به عموم برمى‌گردد.

قوله: و هى امّا ان تكون: ضمائر مؤنّث به الفاظ عموم عود مى‌كنند.

قوله: مثل: كلّ: مانند: اكرم كلّ عالم.

قوله: مثل: جميع: نظير هزم جميع العسكر.

قوله: تمام: مثل قتل تمام العسكر.

قوله: اىّ: همچون اىّ رجل تكرم اكرم.

قوله: دائما: چنانچه گوئى: دائما امّا ان يكون العدد زوجا او فردا.

قوله: كوقوع النّكره فى سياق النّفى: مانند ما رأيت احدا.

قوله: او النّهى: مثل لا تضرب احدا.

قوله: و كون اللّفظ جنسا محلّى باللّام جمعا كان: چنانچه گوئى: اكرم العلماء.

قوله: او مفردا: مثل: اكرم العالم.

قوله: فانّه من المعلوم دلالتها بالوضع: ضمير در « فانّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: سواء كان عموما استغراقيا: ضمير در « كان » به عموم مدخول برمى‌گردد.

قوله: لجميع افرادها: يعنى افراد مدخول لفظة « كلّ » .

قوله: فانّه لا شكّ فى دلالتها: ضمير در « فانّه » بمعناى « شأن » بوده و ضمير در