بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤٩٢ - دلالت برخى از هيآت بر حصر

و بهرصورت هرچه بر حصر دلالت نمايد بمقتضاى ملازمه بيّنه بين حصر و مفهوم بر مفهوم نيز دلالت مى‌كند و در اين ترديد و شبهه‌اى نيست.

بيان مراد

قوله: فاذا استعملت فى حصر الحكم: ضمير در « استعملت » به « انّما » راجع است.

قوله: دلّت بالملازمة البيّنة على انتفائه: ضمير در « دلّت » به « انّما » و در « انتفائه » به حكم برمى‌گردد.

قوله: و لا دلالة لها حينئذ: ضمير در « لها » به بل راجع بوده و مقصود از « حينئذ » حين كونها للاضراب مى‌باشد.

قوله: و لا دلالة لها: ضمير در « لها » به بل راجع است.

قوله: فتدلّ على الحصر: ضمير در « تدلّ » به بل راجع است.

قوله: فيكون لها مفهوم: ضمير در « لها » به بل عود مى‌كند.

قوله: انتفاء مجيئه: ضمير در « مجيئه » به حضرت نبوىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم راجع است.

قوله: مع تقديمه: يعنى مع تقديم المسند اليه على المسند.

قوله: فاذا استفيد منها الحصر: ضمير در « منها » به هذه الهيآت راجع است.

قوله: فى ظهورها فى المفهوم: ضمير در « ظهورها » به هيآت عود مى‌كند.

قوله: لانّه لازم للحصر: ضمير در « لانّه » به مفهوم راجع است.

متن:

الخامس- مفهوم العدد

لا شكّ في أنّ تحديد الموضوع بعدد خاصّ لا يدلّ على انتفاء الحكم فيما عداه، فاذا قيل: « صم ثلاثة ايّام من كلّ شهر» فانّه لا يدلّ على عدم استحباب صوم غير