ششم. آيه در باره مشركان قريش، نازل شده است. آنها بودند كه گفتند: به خدا سوگند، «خدا بر هيچ بشرى، چيزى نازل نكرده است». اين قول را ابن ابى نَجيح، از مجاهد، روايت كرده است.

هفتم. اوّل آيه تا «مِنْ شَيْ‌ءٍ»، در باره مشركان قريش است، و اين سخن خداى متعال:

«چه كسى كتابى را كه موسى آورده، نازل كرده است؟»، در باره يهود. اين قول را ابن كثير، از مجاهد، روايت كرده است.

٥٢٥ امام باقر عليه السلام: زنى از اشراف خيبر، با مردى از اشراف آنان كه هر دو همسردار بودند، زنا كرد. اهالى خيبر، خوش نداشتند آن دو را [چون از اشراف بودند] سنگسار كنند. از اين رو به يهوديان مدينه نوشتند كه از پيامبر صلى الله عليه و آله در اين باره بپرسند، بدان اميد كه براى آنان، استثنايى قائل شود. گروهى از يهوديان مدينه، مانند كعب بن اشرف و كعب بن اسَيد و شُعبة بن عمر و مالك بن صَيف و كنانة بن ابى حَقيق و عدّه‌اى ديگر، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتند و گفتند: اى محمّد! اگر مرد و زنى كه هر دو متأهّل اند، زنا كنند، حدّشان چيست؟

فرمود: «آيا قضاوت مرا در اين باره مى‌پذيريد؟».

گفتند: آرى.

پس جبرئيل عليه السلام حكم سنگسار را آورد و پيامبر صلى الله عليه و آله آن را به اطّلاع ايشان رساند؛ ليكن آنان، از پذيرفتن اين حكم، خوددارى كردند.

جبرئيل عليه السلام گفت: ميان خودت و ايشان، ابن صوريا را حَكَم قرار ده. و مشخّصات ابن صوريا را براى پيامبر صلى الله عليه و آله بيان كرد.

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آيا جوانِ نورسته سفيدپوست يك‌چشمى را كه در فَدَك، ساكن است و به او ابن صوريا مى‌گويند، مى‌شناسيد؟». گفتند: آرى.

فرمود: «او در ميان شما، چگونه مردى است؟».

گفتند: داناترينِ يهود به كتاب موسى كه در روى زمين، باقى مانده است.

فرمود: «پس در پىِ او بفرستيد».

يهوديان، كسى را در پىِ او فرستادند و عبد اللَّه بن صوريا آمد.

پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «من، تو را به آن خدايى كه معبودى جز او نيست؛ همان خدايى كه تورات را بر موسى نازل كرد، و دريا را برايتان شكافت و شما را رَهانيد و فرعونيان‌