شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠٥ - ٥/ ٣ اسلام آوردن جبير بن مطعم

در حالى كه با تو صحبت مى‌كردم، ناگاه، جبرئيل عليه السلام را در هوا ديدم و اين آيه را برايم آورد: «همانا خدا، به دادگرى و نيكوكارى، فرمان مى‌دهد ...» و آن را تا آخرش برايم خواند. اين جا بود كه اسلام، در دلم استوار شد. نزد عمويش ابو طالب رفتم و موضوع را به او گفتم.

گفت: اى خاندان قريش! از محمّد، پيروى كنيد تا هدايت شويد؛ چون او شما را جز به خصلت‌هاى والا، فرا نمى‌خوانَد.

سپس نزد وليد بن مُغَيره رفتم و اين آيه را براى او نيز خواندم. وليد گفت: اگر اين را محمّد گفته، نيكو گفته است، و اگر خدايش گفته، باز هم نيكو گفته است. پس خداوند، اين آيات را فرو فرستاد: «آيا ديدى آن كسى را كه روى برتافت، و اندكى بخشيد و دريغ ورزيد؟!». مراد از «اندكى بخشيد»، اين جمله وليد است كه گفت: «نيكو گفته است»، و معناى اين جمله كه: «دريغ ورزيد»، آن است كه بر آنچه گفت، مداومت نورزيد و آن را قطع كرد.

از عِكرِمه نقل شده است كه گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله اين آيه را بر وليد بن مُغَيره خواند. وليد گفت: اى برادرزاده! تكرارش كن.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله دوباره خواند. وليد گفت: اين سخن، حلاوتى دارد و از زيبايى خاصّى برخوردار است. بالايش، پُر از ميوه است و پايينش، خرم و پُر نعمت، و اين، سخنِ بشر نيست.

ر. ك: ج ٣ ص ٦٩ (جامع‌ترين آيه قرآن).

٥/ ٣ اسلام آوردن جُبَير بن مُطعِم‌

٦٠١ البرهان فى علوم القرآن، زَركشى: خطّابى، گفته است: به نظر من، اعجاز قرآن، جهت ديگرى دارد كه مردم (دانشمندان)، از آن، غفلت كرده‌اند و جز شمارى بسيار اندك، كسى آن را نمى‌داند، و آن جهت، اين است كه قرآن، در دل‌ها كارساز است و در جان‌ها، اثر مى‌گذارد؛ زيرا هيچ سخنى جز قرآن، اعم از نظم و نثر نيست كه وقتى به گوش مى‌خورد،