شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٧ - فصل چهارم مجموعهاى از بركات قرآن

كند، و حديث براى كسى كه روايت كند، و حُكم براى كسى كه قضاوت نمايد.

٥٨٩ امام على عليه السلام: بدانيد كه اين قرآن، خيرخواهى است كه خيانت نمى‌ورزد و راه‌نمايى است كه گم‌راه نمى‌كند و گوينده‌اى است كه دروغ نمى‌گويد. هيچ كس با اين قرآن نمى‌نشيند، مگر آن كه با افزايشى يا كاهشى، از نزدش بر مى‌خيزد: افزايش در هدايت، يا كاهش در نابينايى [و گم‌راهى‌].

بدانيد كه هيچ كس، با برخوردارى از قرآن، فقير نيست، و هيچ كس با محروميت از قرآن، توانگر نيست. پس شفاى دردهاى خود را از قرآن بجوييد و در سختى‌ها و گرفتارى‌هايتان، از آن كمك بخواهيد؛ چرا كه در آن، درمان بزرگ‌ترين دردهاست و آن، درد كفر و نفاق و انحراف و گم‌راهى است ... و بدانيد كه قرآن، شفاعت كننده‌اى است كه شفاعتش، پذيرفته مى‌شود و گوينده‌اى (/ شاكى و خصمى) است كه سخنش تصديق مى‌شود. هر كس كه قرآن در روز قيامت، برايش شفاعت كند، شفاعت مى‌شود و هر كس كه قرآن در روز قيامت، از او شكايت كند، محكوم مى‌گردد.

٥٩٠ امام على عليه السلام: گواهى مى‌دهم كه معبودى جز خدا نيست ... و گواهى مى‌دهم كه محمّد، بنده و فرستاده اوست. او را با دينِ نامدار و نشانه رسيده (/ برگزيده) و كتاب نوشته شده و نور درخشان و فروغ تابان و فرمان آشكار فرستاد تا شُبَهات را بزُدايد و با دلايل روشن [و معجزات‌]، اقامه حجّت كند و با نشانه‌ها، هشدار دهد و از [دچار شدن به‌] كيفرهاى گذشتگان بترسانَد؛ زيرا مردمان، گرفتار فتنه‌هايى بودند كه در آنها ريسمان دين، از هم گسسته و ستون‌هاى يقين، لرزان شده بود و اصل [طبايع و فطرت توحيد]، دگرگون گشته و كارها، دچار پراكندگى شده بود و راه برون‌رفت [از اين فتنه‌ها]، تنگ و طريق بازگشت، كور بود. پس راه راست، ناپيدا بود و كورى [و گم‌راهى‌]، فراگير. [خداى‌] مهربان، نافرمانى و شيطان، يارى مى‌شد و ايمان، بى يار و ياور بود.

٥٩١ فاطمه عليها السلام: خداوند، در ميان شما عهدى دارد كه آن را برايتان فرستاده است، و