٥٨٨ امام على عليه السلام: سپس كتاب (قرآن) را بر او (پيامبر صلى الله عليه و آله) فرو فرستاد و آن، نورى است كه چراغ‌هايش خاموش نمى‌شود، و چراغى است كه شعله‌اش فرو نمى‌نشيند، و دريايى است كه به قعرش نمى‌توان رسيد، و راهى است كه پيمودنش، به گم‌راهى نمى‌انجامد، و شعاعى است كه پرتو آن، به تاريكى نمى‌گِرايد، و فرقانى [و سندى‌] است كه برهانش، بى‌فروغ نمى‌شود، و روشنگرى (/ بنايى) است كه اركانش، ويران نمى‌شود، و داروى شفابخشى است كه بيم هيچ گونه بيمارى، از آن نمى‌رود، و قدرتى است كه يارانش، شكست نمى‌خورند، و حقّى است كه طرفدارانش، تنها گذاشته نمى‌شوند.

قرآن، معدن ايمان و كانون آن است، و چشمه‌سارِ دانش و درياهاى آن، و باغ‌هاى عدالت و آبگيرهاى آن، و پايه‌هاى اسلام و بناى آن، و درّه‌هاى حق و دشت‌هاى آن.

دريايى است كه هر چه از آن بر گيرند، خالى نمى‌شود. چاه‌هايى است كه هر اندازه از آن بر كِشند، خشك نمى‌گردد. آبشخورهايى است كه هر چه از آن بنوشند، كاستى نمى‌گيرد.

منزلگاه‌هايى است كه مسافران، راه آنها را گم نمى‌كنند. نشانه‌هايى است كه از چشم رهپويان، پوشيده نمى‌مانند. بلندى‌هايى است كه رهروان به قلّه‌هاى آن نمى‌رسند.

خداوند، آن را برطرف كننده عطشِ عالمان، بهار دل‌هاى (دين‌پژوهان) و مقصد راه‌هاى نيكان قرار داده است و دارويى كه با وجود آن، هيچ دردى نمى‌مانَد، و نورى كه هيچ تاريكى‌اى با آن نيست، و ريسمانى كه دستاويزش استوار است، و دژى كه بلنداى آن، نفوذناپذير است، و مايه عزّت براى كسى كه از آن پيروى كند، و مايه سلامت براى كسى كه به آن در آيد، و راه‌نما براى كسى كه آن را راهبر خود قرار دهد، و عذر براى كسى كه آن را بپذيرد، و برهان براى كسى كه با آن سخن بگويد، و گواه براى كسى كه با آن دادخواهى كند، و مايه پيروزى براى كسى كه به آن احتجاج كند، و نگه‌دارنده براى كسى كه به آن عمل كند، و مَركب براى كسى كه آن را به كار وا دارد، و نشانه براى كسى كه نشانه‌شناس باشد، و زره براى كسى كه حِفاظ بر تن كند، و دانش براى كسى كه درك‌