شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٧ - ٢/ ٢ شفاى دلها

٥٥٠ امام على عليه السلام‌- در توصيف قرآن-: از نور آن، شفا بجوييد؛ زيرا آن، شفاى سينه‌هاست.

٥٥١ امام على عليه السلام: خواندن قرآن، شفاى سينه‌هاست.

٥٥٢ امام حسن عليه السلام: به راستى كه در اين قرآن، چراغ‌هاى نور و شفاى سينه‌هاست.

٥٥٣ امام زين العابدين عليه السلام‌- در توصيف قرآن-: آن را ... براى كسى كه از سرِ فهم و تصديق، خاموش باشد و به آن گوش سپارد، شفابخش قرار دادى.

٥٥٤ امام زين العابدين عليه السلام‌- از دعاى ايشان در هنگام ختم قرآن-: به بركت آن، ما را از صفات نكوهيده و خوى‌هاى پَست، دور بدار و از فرو افتادن در مُغاك كفر و انگيزه‌هاى نفاق، نگاه دار.

٥٥٥ امام صادق‌- به نقل از پدرانش عليهم السلام-: مردى، از دردى در سينه‌اش به پيامبر صلى الله عليه و آله شِكوه كرد. فرمود: «از قرآن، شفا بجوى؛ چرا كه خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «شفاى دردهاى سينه‌هاست»».[١]

[١]. ملا محمد مازندرانى مى‌گويد: اين فرموده« از قرآن شفا بجوى» يعنى با خواندن آن؛ به قصد شفا و يا بدون آن. مطلق آوردن كلمه قرآن، نشان مى‌دهد كه هر آيه‌اى و هر سوره‌اى شفاست. در خصوص درمان برخى بيمارى‌ها، روايت شده كه از آيه‌ها و سوره‌هايى خاص شفا طلبيده شود. سوره حمد براى شفاى همه بيمارى‌ها مفيد و تجربه شده است؛ بخصوص اگر هفتاد بار تلاوت شود. خداوند عزيز جليل، در توصيف قرآن فرموده است:« شفايى است براى آنچه در سينه‌هاست» عموميت اين آيه، شامل همه بيمارى‌هايى است كه در سينه‌ها پديد مى‌آيد، از درد و اندوه و غم و نادانى و جز اينها، و دليلى بر اختصاص دادن شفا به شفاى از جهل وجود ندارد( شرح اصول الكافى: ج ١١ ص ١٦).