شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١١ - ٩/ ٣ همه كتابهاى آسمانى، حادث اند

دهنده، بارى را به دوش مى‌كشد كه [در فهم و] وظيفه او نيست. آفريننده، جز خداى عز و جل نيست، و هر چيزى جز او آفريده است. قرآن، كلام خداوند است. از پيش خودت نامى براى آن، برنگزين كه از گم‌راهان خواهى شد. خداوند، ما و تو را از كسانى قرار دهد كه از پروردگارشان مى‌ترسند و از روز قيامت، بيمناك اند.

٩/ ٢ كلام، صفتى حادث است و قديم نيست‌

قرآن‌

«خداوند، آشكارا با موسى سخن گفت».

حديث‌

٤٣٩ امام على عليه السلام: [خداوند] خبر مى‌دهد؛ امّا نه با زبان و زبانك تهِ گلو. مى‌شنود؛ امّا نه با سوراخ‌هاى گوش و ابزارها. مى‌گويد؛ امّا نه با تلفّظ. حفظ مى‌كند؛ امّا نه با به خاطر سپردن ... بودنِ هر چه را بخواهد، مى‌گويد: «باش!» و آن چيز، هست مى‌گردد؛ امّا نه به آوازى كه برپرده گوش بكوبد و نه به بانگى كه شنيده شود؛ بلكه سخن خداى پاك، فعلى است از او، كه آن را ايجاد كرده و بدان، شكل داده است و پيش از آن، موجود نبوده است، و اگر سخن خدا قديم بود، خداى دوم مى‌شد.

٩/ ٣ همه كتاب‌هاى آسمانى، حادث اند

قرآن‌

«اين چنين، آن را قرآنى عربى فرستاديم و هشدارهاى گوناگون در آن قرار داديم تا تقوا پيشه كنند، يا برايشان پندى پديد آورَد».

«هيچ پند تازه‌اى نبود كه از جانب پروردگارشان بيايد، مگر اين كه آن را شنيدند، در حالى كه به بازى مشغول بودند».