فحشاها را باید از بین برد، نه به دلیلِ بودن اینها ما یک عینک بدبینی به چشم خودمان بزنیم و بگوییم اصلًا در زمان نمیتواند خیری وجود داشته باشد. این یک آیه.

٢. آیه ١٨ سوره انبیاء

در آیه ١٨ سوره انبیاء، اول اصل خلقت آسمان و زمین را در مقیاس جهانی طرح میکند که عالم و نظام هستی به حق بپاست نه به باطل و پوچی. ابتدا میفرماید: وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْارْضَ وَ ما بَینَهُما لاعِبینَ. لَوْ ارَدْنا انْ نَتَّخِذَ لَهْواً لَاتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنّا انْ کنّا فاعِلینَ [١]، بعد میفرماید: بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَی الْباطِلِ فَیدْمَغُهُ فَاذا هُوَ زاهِقٌ وَ لَکمْ الْوَیلُ مِمّا تَصِفونَ [١]. ناچیزی باطل و قدرت حق را بیان میکند و توانایی نداشتن باطل برای اینکه برای همیشه در مقابل حق بایستد و اینکه غلبه ظاهری یعنی موقت میکند ولی حق یکدفعه از کمین بیرون میآید. تعبیر این است که «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَی الْباطِلِ» ( «قذف» پرتاب کردن است) مثل اینکه از حق گلولهای میسازیم و آن را به شدت به باطل پرتاب میکنیم که اصلًا دماغش را خرد میکند، بعد یک وقت میبینید اصلًا این از بین رفتنی بوده، چیزی نبوده، خیال میکردند چیزی بوده، اساساً باطن نداشته و زاهق بوده است.

از این جمله بعضی استفادهای کردهاند و بد هم نیست و آن این است که حق بعد از آنکه به وسیله باطل مدتی رویش پوشانده میشود و نمودار نیست، وقتی که به جنگ باطل میآید انقلابی وار میآید: نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَی الْباطِلِ. خدا به وسیله خود بشر این کار را میکند. میبینید به طور ناگهانی و انقلابی وار میآید آن را خرد و خمیر میکند و دور میریزد.

ببینید چقدر قرآن در جنگ حق و باطل خوشبینانه نگاه میکند! میگوید خلاصه این نمود باطل شما را نترساند، آن فراگیری که رو را گرفته و پوشانده شما را مأیوس نکند، حق پیروز است، حق همیشه پیروز بوده، نه اینکه میخواهد بگوید که [فقط در نهایت پیروز است.] مسئله وَعَدَ اللَّهُ الَّذینَ امَنوا مِنْکمْ وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ لَیسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الْارْضِ [٢] که وعده نهایی پیروزی کامل حق است که دیگر از باطل هیچ نشانهای باقی نماند و این

[١] انبیاء/ ١٦ و ١٧.[١] انبیاء/ ١٨.[٢] نور/ ٥٥.