فلسفۀ تاریخ ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٩٨ - ١ نبرد حق و باطل در قرآن

١ نبرد حق و باطل در قرآن

در دنباله بحث جلسه پیش باز روی این مطلب تأکید میکنیم که در جهان بینی توحیدی اصالت قائل شدن برای شر، ظلمت، باطل، عبث و این گونه امور امکان پذیر نیست یعنی اینها با جهان بینی توحیدی سازگار نیست. جهان بینی توحیدی اساس خلقت را بر خیر و حسن و نیکی میداند که در آیههایی از قبیل الَّذی احْسَنَ کلَّ شَی ءٍ خَلَقَهُ [١] یا: رَبُّنَا الَّذی اعْطی کلَّ شَی ءٍ خَلْقَهُ [٢] روشن است، و بعلاوه منطقاً هم چنین است. این مسئله یکی از مهمترین و عمیقترین مسائل الهیات است و از یک نظر مشکله خیلی بزرگی است که بسیاری در همین جا لغزیده و به مادیگری گرایش پیدا کردهاند یعنی گفتهاند که اگر عالم چنان مبدئی داشته باشد که الهیون میگویند (مبدأ مستجمِع جمیع صفات کمالیه) باید خلقت، خیر محض و حق محض و نور محض باشد و حال آنکه ما در خلقت این جور نمیبینیم. ما خلقت را لااقل مخلوطی از ایندو میبینیم [٣] و جهان موجود جهان مطلوب نیست (تعبیری که بعضی به کار میبرند). اگر جهانِ مطلوب میبود باید به گونه دیگری میبود. ما اینها را در عدل الهی تا حد زیادی مطرح کردهایم.