فلسفۀ تاریخ ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣١ - آیاتی که بر رضوان الهی تکیه کرده است

بهشتهایی که در آن بهشتها نعیم است، نعمتهاست که در آنجا مقیم هستند.

اما در آیه ٧٢ سوره توبه بعد از آنکه در آیه قبلش (آن آیه معروف) میفرماید:

وَ الْمُؤْمِنونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ اوْلِیاءُ بَعْضٍ یأْمُرونَ بِالْمَعْروفِ وَ ینْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکرِ وَ یقیمونَ الصَّلوةَ وَ یؤْتونَ الزَّکوةَ وَ یطیعونَ اللَّهَ وَ رَسولَهُ اولئِک سَیرْحَمُهُمُ اللَّهُ انَّ اللَّهَ عَزیزٌ حَکیمٌ [١].

و بعد میفرماید: وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنینَ وَ الْمُؤْمِناتِ جَنّاتٍ تَجْری مِنْ تَحْتِهَا الْانْهارُ خدا به اهل ایمان، مردان و زنان مؤمن، وعده میدهد بهشتهایی که از پای آن بهشتها نهرها جاری میشود خالِدینَ فیها در آنجا جاویدند وَ مَساکنَ طَیبَةً و مسکنهای پاکیزهای در جنات عدْن (چون بهشتها مراتب و درجات دارد)، بعد از همه اینها میفرماید: وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ اکبَرُ ذلِک هُوَ الْفَوْزُ الْعَظیمُ [٢] و رضوانی از خدا، بزرگتر است و آن است آن فوز عظیم.

ظاهراً ذلِک تنها به رضوان برمیگردد و اینکه ذلِک (آن) گفته یعنی این خیلی مقام شامخیدارد. وقتی بگویند «این» کأنه دم دست است. وقتی بگویند «آن» یعنی شما کجا که بخواهید آن را ببینید!

و در سوره توبه آیه ١٠٩ هم هست. پس توبه، ٢١، ٧٢ و ١٠٩، آل عمران آیه ١٥، سوره حدید آیه ٢٠، سوره ممتحنه آیه ١، منتها بعضی آیات به تعبیر مَرْضات دارد که همان معنی رضوان را میدهد. سوره فتح (سوره انّا فَتَحْنا) آیه ٢٩ که همان آیه معروف است: مُحَمَّدٌ رَسولُ اللَّهِ وَ الَّذینَ مَعَهُ اشِدّاءُ عَلَی الْکفّارِ رُحَماءُ بَینَهُمْ تَریهُمْ رُکعاً سُجَّداً یبْتَغونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً. حشر آیه ٨، مائده آیه ١٦، سوره والفجر آیات آخر: یا ایتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ. ارْجِعی الی رَبِّک راضِیةً مَرْضیةً. فَادْخُلی فی عِبادی. وَ ادْخُلی جَنَّتی. بقره آیه ٢٠٧ و ٢٦٥ و نساء آیه ١١٤. سوره لَمْ یکنِ الَّذینَ کفَروا که سوره کوچکی است آیه رَضِی اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ. سوره انفال آیه ٧ و ٨ اینچنین میفرماید:

وَ اذْ یعِدُکمُ اللَّهُ احْدَی الطّائِفَتَینِ انَّها لَکمْ وَ تَوَدّونَ انَّ غَیرَ ذاتِ الشَّوْکةِ