فلسفۀ تاریخ ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٥٦ - هدف اصلی انبیا

که همین معنی سومی که اینجا گفتند (دیگران هم گفتهاند) که دین یعنی مجموع آنچه مِن جانب اللَّه به صورت اعتقادات و معارف و دانستنیها و عمل کردنیها آمده است، همان دین جامع است، همان نظام است، نظامی که یک قسمتش فقط فکر و اندیشه و اعتقاد و خلاصه شناخت است، قسمت دیگر گرایش و ایمان و محبت است، قسمت دیگر ساخته شدن خود انسان است که چگونه باید بود، مثل دستورهای اخلاقی که در قرآن و [سنت] آمده که مؤمنین این گونه هستند، مثلًا: التّائِبونَ الْعابِدونَ الْحامِدونَ السّائِحونَ [٢]. دستورهای دیگری فقط عمل کردن است: لِلَّهِ عَلَی النّاسِ حِجُّ الْبَیتِ مَنِ اسْتَطاعَ الَیهِ سَبیلًا [٣]. برخی دستورها دستورهای حکومتی است، دستورهای اخلاقی است، دستورهای اقتصادی است. همین خودش یک نظام است، یک نظام کامل هم هست. این همان معنای سوم است. آن معنی جامعی که شما میخواهید این معنی سوم است. اما این معنی جامعی که ایشان میگوید که حتی شامل خود قیامت هم میخواهد بشود اصلًا بیمعنی است. نه از قرآن چنین چیزی استفاده میشود و نه اصلًا معنی درستی دارد. البته حرف شما حرف درستی است و منطبق به همان معنی سوم میشود.

هدف اصلی انبیا

- در مورد هدف اصلی رسالت توضیح میدهید؟

استاد: اینجا چهار یا پنج نظریه میشود ابراز داشت و داشتهاند. یک نظریه این است که هدف اصلی انبیا عدالت است و انبیا مبعوث شدهاند برای اینکه عدالت را در میان مردم برقرار کنند ولی نظر به اینکه برقرار شدن عدالت در میان مردم بدون آنکه اعتقاد و ایمان به خدا و قیامت در کار باشد امکان پذیر نیست پیغمبران این مسائل را عرضه کردهاند.

این نظریه خودش دو مکتب میشود: کسانی که مادی فکر میکنند میگویند پیغمبران یک مردمان مصلحی بودند، میخواستند جامعه را اصلاح کنند. آمدند این