پهلوى : (چو مثنوى) شهر و مردم شهرى و متمدّن و سياسى و زبان شهرى كه يكى از زبان هاى پارسى است و يا نام ديگر پارسى باستانى است، به شرحى كه در آيين دويّم مقدّمه مذكور افتاد و پهلوان بودن و منسوب به پهلو[ر.م] را هم گويند و رجوع به «پهله» هم نمايند.

پَهله : جنب و پهلو و نام قديمى غرب شمالى ايران كه عبارت از رى و دينَوَر[در استان كرمانشاه] و اصفهان بوده و در نزد يونانيان معروف به مديا يا ميديا مى باشد و زبان پهلوى على التحقيق بدنجا منسوب، و از پهلو يا پهلوان گرفتن آن خط است.

پهليان ---> فهليان.

پهمزك : (چو بدنظر) سيخول[نوعى خارپشت].

پهن : (چو صحن) پخت و پخش و عريض و واسع و(چو دهن) شيرى كه در پستان مادر طغيان كند و نام برادر شاپور هم هست.

پهن دز --->قلعه بندر.

پهنا : (چو صحرا) پهناور.

پهناكش ---> آهنجه.

پَهنانه : كليچه[قرص نان] روغنى و نوعى از ميمون.

پهناور : هر چيز عريض وواسع و مسطّح.

پهند : (چو كمند) دامى كه بدان آهو گيرند.

پَهنگير : رنده نجّارى است.

پهنور : (چو بدنظر) پهناور[ر.م] و (چو منصور) بهى]ميوه به [و يا پهى[ر.م] است.

پهنه : (چو عمله) شيرِ پَهَن[ر.م] و (چو دهره) پهنى]ر.م [و چوگان بازى و نوعى از چوگان كه سر آن را مانند كفچه ساخته و گوى را در آن نهاده و بر هوا اندازند و چون نزديك به زمين رسد باز به همان پهنه مى زنند و نگذارند كه بر زمين آيد تا به مقصد برسانند.

پهنى : (چو دهره[١]) پهنا و ميدان و مازالاق[ر.م] و ران انسان و حيوان از جانب درون.

پهى : (چو پرى) حنظل و خرزهره و خربزه تلخ.

پَهين : پهناور.

آيين بيستودويّم

(در حرف باى پارسى با ياى حطّى)