اَهلى : چندى از مشاهير شعرا متخلّص بدين عنوان بوده اند: يكى، خراسانى كه در ٩٣٤ هجرى در تبريز وفات يافته و ديگرى، عثمانىِ طيّب زاده، كه از اهل ادرنه]در تركيه[ و از شعراى عهد سلطان مرادخان ثالث ]دوازدهمين پادشاه عثمانى در قرن ١٠ه:[و سيّمى، شيرازى در عهد شاه اسماعيل صفوى كه در ٩٤٢ هجرى در شيراز وفات كرده و در جوار خواجه حافظ مدفون گرديده و پنج منظومه به نام هاى سِحر حلال و ساقى نامه و شمعوپروانه و رساله نغز و فوائدالفوائد از آثار طبع اوست و چهارمى از اهل ترشيز]كاشمر[ كه به مولانا معروف و ازآن رو كه در اصل جغاتايى بوده، به تورانى نيز موصوف مى باشد. روزى اين دو بيت را نوشته و در توى سيبى بهواسطه آبى جارى به باغى كه سلطان حسين ميرزا]هشتمين پادشاه تيمورى در قرن ٩ و ١٠ه:.[ از اولاد تيمورلنگ]نخستين پادشاه تيمورى در قرن ٨ و ٩ه:.[ در آنجا مشغول عيش بوده و از دخول ديگران قدغن كرده بود، رها نمود، همين كه سلطان بر آن دو بيت وقوف يافت اذن دخولش داد:

«دو چشمم فرش آن منزل كه سازى جلوه گاه آنجا *** به هر جا پا نهى خواهم كه باشم خاكِ پا آنجا

چه خوش بزمى است رنگين مجلس خاقان چه سودامّا؟ *** كه نتوان شد سفيد از شومى بخت سياه آنجا».

اِهليلِج : معرب هليله.

اِهليلِجى : منسوب به اهليلج[ر.م] وبالخصوص نام يكى از اشكال هندسى كه شبيه به هليله بوده و با دو قوس متساوى كوچك تر از نصف دايره كه انحداب هريك به سمت مخالف انحداب ديگرى است، محاط باشد بدين شكل:

و اگر آن دو قوس بزرگ تر از نصف دايره باشند، آن شكل را «شلجمى» نامند، بدين شكل[١]:

اهمر :(چو اكبر) شغال.

اهمند : (چو فرزند) كسى كه به جهت فريب مردم دروغ گويد.

اهمه : (چو عمله) ناقص و پاره شده.

اهنامه : (چو شهنامه) دولت و عشق و رسوايى و كرّوفرّ و خودنمايى و هر چيزى كه زود ضايع شده و از انتفاع باز ماند.

اَهنوخوشى : نام قسم چهارم مردم كه جمشيد]چهارمين پادشاه پيشدادى[ قرار داده بود. و در توضيح مدّعا

::::::::::::::::::::::::::::::::::

١. در اصل شكلى نبود.