اشنود : (چو پرزور) ماضى قريب از اشنودن[ر.م]و (چو بدنظر) نام روز دويّم خمسه مسترقه قديم]پنج روز آخر سال در تقويم ايران باستان [كه در «تاريخ فرس» مرقوم خواهد افتاد.

اُشنودن : شنودن.

اشنوسه; اشنوشه : (چو گلگونه) عطسه كردن.

اشنويهراُشنه.

اشنه : (چو غنچه) كال و نارس و داروى دوالك[ر.م]و اُشنان[ر.م]و دهى است در اسپهان و بلده اى است در آذربايجان كه اُشنى و اشنويه نيز گفته و در دو فرسخى اورمى]اروميه[ و پنج فرسخى اربل و در ميان آن دو بلده واقع مى باشد و در «ماهى اشنه» رجوع به تركيبات «ماهى» نمايند.

اُشنى : (چو پختى) رجوع به «اُشنه» شود.

اِشنيدن : شنيدن و شمانيدن[ر.م].

اشو : (چو وضو) اهل بهشت.

اُشوغ : آدم مفقودالبلد و مجهول النّسب.

اشومح : (ل) رجوع به «تاريخ هندى» شود.

اشويچ : (ل) نام يكى از نواحى بيستوپنج گانه اى كه جماهير متّفقه اِسويچره]سوييس[ از آنها تركيب يافته و به نوشته قاموس الاعلام[ر.ض]، داراى ٥١٢٣٥ نفوس و زبانشان كاتوليك و آلمانى مى باشد.

اشه : (چو شده) رجوع به «كليانى» نمايند.

اشهل : (چو احمق) نام بتى است كه در جاهليّت مى پرستيده اند.

اشهه : (چو سركه) شيهه اسب.

اشيلابوس : (ل) اِشتِلابوس[ر.م].(نان)

اشيله : (چو دريده) سيله[ر.م].

اشينه : تخم مرغ.

اشيوه : شيوه.

اَشيهه : شيهه .

آيين هفدهم

(در حرف الف با صاد سعفص)