آس : قاقم و دروغ و آسيا و آسيا كردن دانه و دانه آسيا كرده و شتر موى ريخته و نشانه هاى عمارت خرابيده و نام قريه اى است در فارس و شهرى است از قبچاق]ناحيه اى در شمال درياى خزر [و نوع بسيار خوشبويى است از ريحان و به عربى، نشانه هاى عمارت و نام درخت مورد و بقيه عسل در شان]كندو[ و تتمه خاكستر كه در محلّى و مكانى مانده باشد و به هندى، اميدوارى و كمان تيراندازى را گفته و درخت مورد را گويند; رجوع به «مورد» نمايند و به تركى، جانورى است سفيدرنگ و سرسياه و شبيه به روباه كه از پوستش پوستين سازند.

آسا : قانون و قاعده و خميازه و دهن درّه و آرايش و زينت و صلابت و هيبت و مثل و نظير و وقار و تمكين و آسودن و آساييدن و امر و فاعل از آن و هم نام يكى از حكم داران يهود كه در ٩٤٤ مقدّم ميلادى در قدس شريف تشكيل حكومت داده بوده.

آسارون :اسارون[ر.م].

آساره : حساب و شماره.

آساف : يا آسَف يا آصاف يا آصَف; نام پسر برخيا]است [كه از اصحاب كرام حضرت داود(عليه السلام) و وزير كبير حضرت سليمان (عليه السلام)و از جمله علماى بنى اسرائيل و به علوم غريبه آشنا بوده و به نوشته احمد رفعت عثمانى[ر.ض]، امام و پيشواى كسانى بود كه در اثناى عبادت به قرائت مزامير]كتاب حضرت داود [اشتغال داشتندى و ازآن رو كه استاد نخستين نغمات و مزامير بود، شاگردان او هم به جهت انتساب به او موسوم به آسافى بوده و اخيراً بعضى از رؤساى دير]صومعه; عبادت گاه[ و رهبانان يهود و ملوك بنى اسرائيل نيز بدين اسم مسمّى گرديدند.

آسال : بنيان و اساس.

آسان : خواب و آسودگى و ضدّ دشوارى و محل و مكان.

آسانيدن : آسان بودن و نمودن.

آسايش : قرار و استراحت و اسم مصدر از آساييدن.

آساييدن : آراميدن و خميازيدن.

آسبان: آسيابان.

آستار : باطن و طرف درونى هر چيز، خصوصاً جامه.

آسِتان[١] : تكيه و ميان در خانه و بارگاه ملوك و حكّام و بر پشت خوابيدن و به اصطلاح نجومى، استخراج سال هاى مخوفه مولود است.

آستان برخواستن : جاه و دولت و بلندى و رفعت و خراب شدن و كردن.

آستان فنا : دنياى فانى.

آستانِ گردان; آستانِ گردون : آسمان اوّل.

آستانه راستانه.

آستر : (چو دادگر) آستار[ر.ض].

آسْتِرِكان : شهرى است شهير از بلاد روسيه شرقى كه در ايام سلف تختگاه بعضى از سلاطين و امراى تاتاريه بوده و اغلب منافع آن در بيع و شراى پوست خز و سمور بوده و ماهى بسيار نيز از دريا آورده و مى فروشند.

آستن : (چو كاهگل) مخفّف آستين.

آستوريا راشتوريش.

آسته : (چو ساخته) هسته.

آستى : آستين و آبستن و سَتى[ر.م].

آستيم: آستين.

آستين : (ر) دهان ظروف و به معنى معروف و چرك و

::::::::::::::::::::::::::::::::::

١. ضبط لغت نامه دهخدا: آسْتان.