آسك : (چو مادر) موضعى است مابين اهواز و ارّه جان]در فارس [كه آب و نخل آن فراوان و از آنجا تا ارّه جان دو منزل مسافت]است [و چشمه اى دارد عارى از لطافت و ايوانى دارد بلند، و ميان چشمه و ايوان گنبدى است كه قباد]پادشاه ساسانى در قرن ٥ و ٦ه:[ پدر انوشيروان، بنا نموده و ارتفاع آن بيشتر از صد ذرع مى باشد.

آسكون : بحر خزر و نام ولايتى است و آن مخفّف آبسكون است.

آسمار : درخت مورد.

آسمان : نام روز ٢٥ يا ٢٦ يا ٢٧ يا ٢٨ يا ٢٩ ماه هاى شمسى و نام نامى حضرت عزرائيل كه موكّل است بر همان روز مذكور و هم به معنى مشهور كه به عربى «سَما» و «فلك» گفته و معنى تركيبى آن آس مانند است به اعتبار گردش آن.

آسمانِ برين : عرش و فلك الافلاك.

آسمانْ دَره : كاهكشان.

آسمانْ رَند : منجّم.

آسمانْ گير رگله.

آسمانوريسمان : مثلى است مشهور و در جايى گويند كه در جواب حرفى معقول، سخنى نامعقول بشنوند.

آسِمانه : سقف خانه و مرغك سمانه[ر.م].

آسمانى : هر چيز منسوب به آسمان، خصوصاً رنگ آبى مخصوص و قسمى از آتشبازى است.

آسمانى زبان : زبان ملائكه.

آسمند : (چو كاربند) حيران و سرگشته و دروغ گوينده به مكر و حيله.

آسموغ : (چو آبدوغ) نام ديوى است از متابعان اهرمن كه به فتنه انگيزى و جنگ خيزى و دروغ و عداوت مأمور و موكّل است.

آسنستان : (چو كافرستان) نام پدر زن وامق]معشوق داستان وامق و عذراى عنصرى[ كه عاقبت به دست خود وامق كشته شد.

آسودن: آراميدن.

آسوده : راحت و آرام و اسم مفعول و ماضى بعيد از آسودن و هم تخلّص اديب بى مانند و فرزانه دانشمند، آقا محمّد مهدى، از شعراى شيراز كه ساليان دراز مشغول تحصيل و حكيمى بوده بى بديل.

آسور; آسورى; آسوريا; آسوريانر لغت.

آسه : شيرين بيان و يا ريشه آن و كشت و زراعت و زمين مهيّا كرده به جهت فلاحت.

آسيا : مخفّف آسياب و در اصطلاح جغرافيايى، نام يكى از قطعات خمسه عالم است كه اوّلين معموره آنها و از همه آنها بزرگ تر و وسيع تر و تقريباً چهار برابر اوروپا و ٢٤ مقابلِ خاك ايران مى باشد و حكما مهد امانش خوانده و بهترين بقاعش نگاشته و بهشت روى زمينش شمرده و نسبت به قطعات ديگر اوسع و احسنش دانند، و علاوه بر آنكه مشهد حضرت خاتم(صلى الله عليه وآله) و مقدم حضرت آدم(عليه السلام)

::::::::::::::::::::::::::::::::::

١. لغت نامه دهخدا آسُغده و آسُفته را به معناى نيم سوز و آسَغده را به معناى آماده آورده است.