بكراى; بكرايى : (چو صحراى و صحرايى) ميوه اى است معروف و شيرين كه از نارنج كوچك تر و از ليمو بزرگ تر مى باشد، و به فرانسه «ليم» گويند و رجوع به «ليمو» هم شود.

بكرش : (چو دختر) شهرى است پايتخت رومانيا[رومانى].

بكروى; بكرهى : (چو مثنوى) بكرايى[ر.م] است.

بكريّه ---> شعبان و صوفيه.

بكس : (ل) شهرى است از مجارستان، مركز ايالتى كه آن هم بدين اسم، موسوم است.

بكسمات : (چو پهلَوان) نوعى از نان روغنى معروف.

بكسه : (چو پُسته) حصّه و پارچه اى از گوشت است.

بكشه : (چو سكته) ريشى[جراحت] كه بر گردن و شكم برآيد.

بَكَم : بر وزن و معنى بگم.

بكماز : بر وزن و معنى بگماز.

بكمون : (چو پرزور) به نوشته تحفه[ر.ض]و مخزن[ر.ض]، لغت پارسى است و به عربى «عرفج» گويند، گياهى است شبيه به درخت سماق كه در كنار آب ها مى رويد و ساقش مايل به سرخى و شيردار و شاخه هايش زياده بر پنج عدد نباشد و ازاين رو «ذوخمسة اغصان» گويند و تخم آن شبيه به شاهدانه است.

بَكَند; بكنك; بَكنى : بر وزن و معنى بگند و بگنگ و بگنى.

بكوك; بكول : (چو عمود) شمشير چوبين و نشانه تير و ظرف و جام شراب، خصوصاً آنچه به صورت حيوانى باشد.

بكونك ; بكونه : (چو كبوتر) بكوك[ر.م] و شمشير چوبين.

بكّه : بر وزن و معنى مكّه، و يا فقط وسط آن و يا مخصوص به موضع بيت شريف است.

بكهوجتان : (چو محمودخان) خرپشته[ر.م].

بكياسا : (چو الياسا) تنبليت[ر.م] و سربار و به معنى به علاوه.

آيين بيستوسيّم

(در حرف باى ابجدى با كاف پارسى)