پوران دخت : نام دختر خسروپرويز [بيستوچهارمين پادشاه ساسانى در قرن ٦ و٧م]، كه پيش از آزرميدخت]دختر خسروپرويز [١٦ ماه پادشاهى كرده و ازآن رو كه كارهاى مردانه از او به ظهور آمد بدين اسم، موسوم گرديد. و ازآن رو كه از نسل ملوك تركستان بوده، او را توران دخت نيز مى ناميده اند و رجوع به «شهريزاد» شود.

پورتاتور : [١]

پورت سعيد : شهرى است آلافرانقه]مانند مردم فرانسه در عادات [از مصر به مسافت ١٧٤ كيلومتر از شمال شرقى قاهره، كه تخميناً داراى سى هزار نفوس بوده و از طرف سعيدپاشا، خديو مصر، تأسيس يافته و بدان جهت بدين اسم اختصاص يافته.

پورتكيز; پورتگال; پورتو; پورتوقال; پورتوگال رپرتقال.

پَوَردگان; پَوَرديان : ده روز ايّام جشن پارسيان كه خمسه مسترقه]پنج روز آخر سال در تقويم ايران باستان [را بر پنج روز آخر آبان ماه افزوده، و مجموع آن ده روز را بدين اسم، موسوم داشته و جشن نموده و آن را «جشن پوردگان» گويند، و آفتاب در آن ايّام در برج عقرب مى باشد.

پورسوخ; پورسوق : به تركى، متعفّن و سست و مسترخى]سست [و هم دابّه اى است مثل گربه كه به عربى «زبزب» و به پارسى «فتك» و «اشغار» و «اشغر» گويند.

پورشَسب : رجوع به تركيبات «پور» نمايند.

پورك : (چو كودك) نام دختر پور[يكى از ملوك قديم هند]، كه زن بهرام گور]پانزدهمين پادشاه ساسانى در قرن ٥م [بوده.

پوركَند; پورمَند : رجوع به تركيبات «پور» نمايند.

پورنيه : شهرى است دلگشا از بلاد بنگاله[كشور بنگلادش و ايالتى در شمال شرقى هند]، در سه منزلى عظيم آباد كه اكثر مردمانش هندو و برخى مسلمانند.

پوره : پسر و تنه درخت و به هندى، كامل و تمام است.

پوريان : ساكنان كنوج[در هند كه پايتخت پوريكى از ملوك قديم هندوستان] بود.

پوز : لب و چانه و زنخ و مابين بينى و لب و ميان زانو و شتالنگ]ر.م [و ساق درخت و منقار مرغان و پيرامون دهان.

پوزش : (چو سوزش) عجز و الحاح و عذر آوردن و معذرت خواستن.

پوزن : (چو سوزن) زمينى كه به جهت زراعت پاك كرده باشند.

پوزه : پوز[ر.م].

پوزيدن : پوزش.

پوزينه : بوزنه[ر.م].

پوژ; پوژه : پوز[ر.م]و پوزه[ر.م].

پوژينه : بوژينه[ر.م].

پوس : بوس و پوز[ر.م] و پوسيدن و امر و فاعل از آن.

پوسانه : پوسيدن.

پوسانيدن : پوسيده كردن.

پوست : (ر) انيس و محرم و مقام و منصب و مركز و مسند و بدگويى و غيبت و فرش و بساط و به معنى معروف كه به عربى «جلد» و به هندى «چمره» و «كهان» گويند و به فرانسه، مكاتيب و نامه هايى كه قاصد از جايى به جايى برد و فوجى از لشگر نظامى كه از براى سلام رسمى و يا كشيك صف زده باشند و علاقه و مخابره را نيز گويند و بدين معانى «پوسته» نيز گويند.

پوست باز كردن : راز گفتن و اظهار سرّ نمودن.

پوست پيراى : چَرمگر و دبّاغ.

پوستخانه : معروف است، كه مركّب از «خانه» و «پوست» به معنىِ فرانسوى است[اداره پست].

پوست دادن : پوست باز كردن[ر.م].

پوستِ سگ برو كشيدن : بى حيايى نمودن.

::::::::::::::::::::::::::::::::::

١. در اصل بدون معنى است.