آذيش : آتش و خس و خاشاك و ريزه چوب و چوبى كه بر آستانه در خانه استوار كنند و مخفى نماند كه مقتضاى قاعده فرق دال و ذال كه در گفتار سيّم از آيين اوّل مقدّمه مذكور افتاد آن است كه اين كلمه با ذال نقطه دار باشد و با دال بى نقطه نوشتن آن چنانچه ما هم در محل خود به تبعيّت پيشينيان نگاشتيم مخالف قاعده مذكوره است.

آذين : آيين و آلتى كه بدان روغن را از دوغ جدا كنند.

آذينه : آدينه و چنانچه از ترجمه «آذيش» مكشوف مى گردد، با ذال نقطه دار بودن اين كلمه چنانچه در درارى لامعات[ر.ض]هم نوشته اقرب به صحّت است.

آرا: زينت و آرايش و امر و فاعل از اين معنى.

آرابايا : نام باستانى عربستان.

آراخيدن :آراميدن.

آراد : نام روز ٢٥ماه هاى شمسى و هم نام فرشته اى است موكل بر دين و امور و مصالح روز آراد.

آرارات رروان .

آرازش : (چو آسايش) عطا و سخا و خير و خيرات و در راه خدا چيزى به كسى دادن.

آراستن : توانستن و زينت كردن و زينت دادن به زيادت كردن چيزى بر آن.

آراسيا رقزوين .

آرال راورال .

آرام : محل و مكان و جاه و جلال و سكوت و قرار و آسايش و راحت و طاقت و اطاعت و صبر و توقف و آهوان سفيد و باغ ميان شهر و قريه و رجوع به «ارام» هم نمايند.

آرام آى رتاريخ تركى .

آرام بَن : باغ ميان شهر و قريه و قصبه.

آرام سوز : هر چيزى كه مانع از استراحت باشد.

آرامش : بر وزن و معنى آسايش.

آراميدن : آرام بودن و نمودن و قرار گرفتن و دست از كار برداشتن.

آران : آرنج و ولايت اَرّان]در جمهورى آذربايجان[و دهى است در كاشان و به تركى، گرمسير را گويند.

آرايش : (ر) آيين و رسم و عادت و زيب و زينت و نام نوايى است از موسيقى.

آرايشِ خورشيد : اوّل سى لحن باربدى]نوازنده دربار خسروپرويز[و هم خطّى است كه بر عارض خوبان برآيد.

آراييدن :آراستن.

آرپَه : به تركى، جو و به مغولى، باريك است.

آرت : (چو غارت) آرنج.

آرَج : آرنج و نام مرغى است.

آرد : (چو آمد) آراد[ر.م]و (چو كارد) تقصير و به معنى معروف كه غله آسيا كرده است.

آردتوله; آرددوله : آش اماج و كاچى كه از آرد مى پزند.

آردِ رَوه; آرد زده : غربال و پرويزن]غربال[.

آردِ مَيده رسميد.

آردم :(چو كارْگر) گل آذرگون[ر.م].

آردن: اَردَن [ر.م].

آردهاله: آردتوله[ر.م].

آرز : (چو كارد) به نوشته درارى لامعات[ر.ض] به پارسى، عرعر و درخت سرو كوهى است.

آرَزمدخت; آرَزميدخت : آزرميدخت[ر.م].

آرزو : نام زن سلم و اميد و رجا و شوق و تمنى و طلب و رغبت كه به پارسى، «بوى» و «بويه» هم گويند.

آرزه : (چو ساخته) اندود و كاهگل.

آرزه كار; آرزه گر : بنّا و گل كار و شخصى كه كاهگل سازد.

آرستن :(چو پابستن) آراستن و توانستن.

::::::::::::::::::::::::::::::::::

١. لغت نامه دهخدا: چنانچه ايذون به معنى اين چنين است.