آپوق : آن است كه دهان را پر باد كرده و ديگرى چنان دست بر دهانش زند كه صدا برآيد و يا اينكه انگشتان خود را بر روى زبان گذاشته و بياوازاند و اهالى]ما [«فِشقراق» گويند.

آتال ر برغمه .

آتبين : بر وزن و معنى آبتين.

آتروپاتان ر آذربايگان .

آتش : شيطان و شخص عاشق و حرارت عشق و شجاع و دلير و خشم و غضب و رواج و رونق و گوگرد احمر و قدر و مرتبه وقوه هاضمه و ميل و اشتها و گرانى نرخ ها و نور و ضيا و به معنى معروف كه به عربى «نار» و به فرانسه «فُ»(feu) گويند. و بالجمله در برهان[ر.م] (بر وزن مادر)ش نوشته و در «آديش» از همان كتاب، كسرِ تا را از همه فرهنگ ها نقل كرده.

آتشِ آبْ پرور : شمشير آبدار.

آتشِ آسمان : رعدوبرق.

آتش افراز; آتش افرازه : تير هوايى و آتش بازى و گلوله توپ و تفنگ و غيره.

آتش افروز : آتش افروزنه و مرغ قُقنُس و پروانه و نام ماه يازدهم سال هاى ملكى يزدجردى كه در «تاريخ جلالى» مذكور گردد.

آتشْ افروزنه : چخماق و آتش گيره[ر.م]و كوروك]دمه [معروف آهنگران و مانند ايشان كه بدان آتش افروزند و از اختراعات جالينوس]پزشك يونانى در قرن ٢ و ٣م [است.

آتش افزا :آتش افروز[ر.م].

آتش بجان : غم و سوزش عشق و محبّت.

آتشْ برگ : كبريت و آتشزنه و شمشير.

آتشِ بسته : زر سرخ.

آتشِ بهار : لاله و گل سرخ و رونق بهار.

آتشِ بى بار; آتشِ بى دود; آتشِ بى زبانه : عقيق و لعل و ياقوت و ظلم و شراب و قهر و غضب و آفتاب.

آتشِ پارسى : يا بادِ فرنگ; جوششى است دردناك و بسيار سوزان كه رنگ آن به زردى مايل و صاحب آن در اكثر اوقات با تب و حرارت مى باشد و تب خاله را هم گويند.

آتشْ پاره : شراره و كرم شب تاب.

آتشِ پرآب : شراب و اشك غم زدگان و پياله طلا و لعل و ياقوت پر از شراب.

آتش پرور : شمشير آبدار.

آتشْ پنجه : استادكار جلد و تندوتيز.

آتشْ پيكر : آفتاب و جن و شياطين.

آتشْ تاب : آشپز و گُلخنى]روشن كننده آتش خانه حمام[و طلا و آتشدان و آتشِ تر.

آتشِ تر; آتشِ توبه سوز : شراب و طلا و جمال معشوق و لب و دهان او.

آتشِ جامِ زيبقى : شراب است و توصيف جام به زيبقى به سبب تلألؤ و روشنى آن است.

آتشِ حَجَر : عقيق و لعل و ياقوت.

آتش خاطر : يا آتش دل; (به كسر شين) سوزوگداز قلب و(به سكون آن) مردم تيزفهم و روشن رأى و عاشق پيشه و كسى كه سخنان دلسوز عاشقانه از او سر زند.

آتشْ خرام : تيزرو و تندرو.

آتشْ خوار; آتشْ خواره; آتشْ خور; آتشْ خوره : مردم بدنفس و ظالم و حرام خوار و رشوه خوار و نام مرغى است; رجوع به «كبك» شود.

آتشْ دادن : ول كردن و ترك علايق نمودن و كسى را بى قرار ساختن و بر سر قهر و غضب آوردن.

آتشْ دان : چخماخ و منقل معروف آتش.

آتش دل : آتش خاطر.

آتشِ دهقان : آتشى است كه دهقانان بعد از درويدن