بسته : مخفّف بستوه[ر.م] است و (چو پسته) فندق و(چو دسته) جمادات و حرير منقّش و نوايى است از موسيقى و اسم مفعول وماضى بعيد از بستن، خصوصاً دامادى كه آن را به سحر بسته باشند.

بسته رَحِم : زن نازاينده.

بسته نگار : نوايى است از موسيقى، كه مركّب است از حصار و حجاز و سه گاه.

بستياج; بستيباج : (چو بدحساب و بدديدار) به رومى، خَسَك]ر.م [است; رجوع به «درمنه» نمايند.

بسحاق; بسحق : (چو گلزار و دختر) هر دو مخفّف ابواسحق، از مشاهيرِ شعراى شيراز بوده و اگر سايرين از مىو معشوقه دم مى زدند، اين مدّاحِ اطعمه بوده و ازاين رو به بسحق اطعمه اشتهار داشته، و در ٨٢٧ وفات يافته و اشعارش لطيف و هزل آميز و از كلماتِ او است:

«جمالِ برّه بريان و حسن دنبه فربه *** چنان بردند صبر از دل كه تركان خوان يغما را

چه آرايى به مشك و زعفران رخسار پالوده *** به رنگ و بوى و خال و خط چه حاجت روى زيبا را؟»

و به «اصطخر» هم رجوع نمايند.

بسد : بر اوزان و معانى بست است.

بسدك : (چو زردك) اكليل الملك[ر.م] و (چو تگرگ) فاژه]ر.م [و خميازه و جغد و جُعَل[ر.م] و دسته جو و گندم درو كرده شده.

بُسَدّين : سُرخ رنگ.

بِسِرْيا : به لغتِ زند، گوشت است.

بَسطام : معرّب اوستام[ر.م] و قصبه يا شهرى است در منتهاى جنوب شرقى خراسان، مابين كرمان و قهستان[ناحيه اى در جنوب خراسان بزرگ، در سر راه نيشابور و دو منزل از دامغان دور; و حبوب و غلاّت و ميوه جاتش، فراوان و ارزان، و به نام بانى خود بسطام، خالوى خسروپرويزبيستوچهارمين پادشاه ساسانى در قرن ٦ و ٧م]، موسوم و جمعى از مشاهير و عرفا بدانجا منسوب، و بايزيد بسطامىِ]عارف ايرانى در قرن ٣ه:. [مشهور در وسط آن، در زير گنبدى : كه مرقد يكى از فرزندانِ حضرت صادق(عليه السلام)است : مدفون و پهلوى آن گنبد، مناره اى است كه ٢٥ ذرع بلندى داشته و مانند مناره جنبان اصفهان متحرّك است و در خواصّ آن نوشته اند كه درد چشم در آنجا يافت نشده و احدى از اهلِ آن عاشق نشده و نمى شود، و اگر كسى در ساير بلاد عاشق شود، به مجرّدِ ورود اين شهر و خوردن آب آن عشقش زايل گردد; و در آنجا آب تلخى است كه ناشتا خوردن آن بوى دهان را ببرد. و مشگ عنبر و ساير طيّبات در اينجا قوىّ الرايحه گردند الاّ عودى كه وارد اين شهر نمايند ديگر رايحه اى از آن به مشام نرسد، ودر تاريخ بحيره]ر.ض [گويد: در بسطام بر سر قبر شيخ ابوعبدالله داستانى، درختى است خشك و چون يكى از فرزندان آن شيخ را وفات رسد، شاخى از آن درخت بشكند و با او در قبر گذارند، و آن درختْ عصاىِ خود شيخ بود كه به حسب وصيّت او بعد از وفاتش در