نمايش هشتم، ادوات مكان و ظرفيّت و غلبه و كثرت كه انبوهى و بسيارى و محلّ و مكان بودن چيزى را افاده نمايند و از آن رو كه ادات كثرت در تنهائى، بسيار كم بوده و بعضى از ادوات مكان نيز متضمّن معنى كثرت بود، همه اين ها را در ضمن يك نمايش مى نگارد و آنچه در كلمات ادبا به نظر آمده، بيستوچهار حرف است.

١) «بار» همچو: دريابار و رودبار و زنگبار و گنج بار يعنى جاى بسيارى اين ها:

بيارم نشانمش بر تخت يار *** وزان پس گشايم در گنج بار

٢) «بُل»: بُلهوس و بُلكامه يعنى بسيارهوس و بسياركامه.

٣) «بيگان» همچو «ازربيگان» كه نام پارسى اصلى «آذربايجان» بوده يعنى جاى بسيارى آتش.

٤) «پايگان» همچو گلپايگان و ازرپايگان كه آذربايجان را در اصل بدين اسم نيز موسوم كردندى.

٥) «چه» چنان كه گوئى: «چه شب ها كه در آرزويت خفتم و با چه كسان به سر بردم».

٦) «خَن»: دودخن، گلخن، بادخن.

٧) «دان»: گلدان و نمكدان.

٨) «در»: آب در كوزه است.

٩) «را»: شب را به بوستان با يكى از دوستان، اتّفاق مبيت افتاد.

١٠) «زار»: گلزار و لاله زار و مرغزار.

١١) «سار»: كوهسار و چشمه سار.

١٢) «ستان»: بوستان و گلستان; و مخفى نماند كه اسمى كه اين كلمه، بدو ملحق مى باشد، اگر مختوم به «واو» باشد، كسره «سين» را انداخته و ساكنش گويند: بوستان و هندوستان; و اگر مختوم به «هاى خفى» باشد، كسره «سين» به حال خود باقى باشد: لاله ستان; و در غير اين دو حرف، كسره «سين» را به ماقبل خود نقل كرده و باز هم ساكنش خوانند: گلستان و نيستان; و گاه باشد كه در اين صورت نيز به حكم ضرورت و رعايت وزن به كسر «سين» استعمال نمايند:

پى نظاره گلزار چشم حيران است *** ز رخنه ايست كه ديوار گلستان دارد

١٣) «سير»: سردسير، گرمسير.

١٤) «شن»: گلشن.

١٥) «فرا»: اين چيز را فراچنگ آوردم.

بشد بر منارى فرابامداد *** و زانجا به دوزخ فرواوفتاد

١٦) «كده»: دهكده و غمكده و مانند اين ها.

١٧) «گاه»: بارگاه و بزم گاه و خانگاه و رزم گاه.

١٨) «گده»: آتشگده و بتگده و دهگده و غمگده.