باشد، يك حرف نوشته و عوض حرف ثانى، اين علامت «ـّـ» (سر سين) را بالاى آن مى نويسند و حرف باتشديد را مشدّد و بى تشديد را مخفّف گويند ـ چنانچه در نمايش چهارم از آيين پنجم مقدّمه، مشروحاً سمت نگارش خواهد يافت ـ و تشديد در پارسى كمتر و نادرالاستعمال بوده و فقط در چند كلمه معدوده مشهود گرديده: ارّه، امّيد، برّش، برّنا، غرّش، فرّخ، كرّنا و غيره بلكه بعضى از فرهنگيان وجود حرف مشدّد اصلى را در زبان پارسى رأساً انكار نموده و هر آنچه را هم كه ندرتاً استعمال شده، بعضى را حمل به ضرورت كرده و در بعضى موارد به دو كلمه حمل نموده: «فرّخ» كه در اصل «فررخ» بوده و «شبّو» كه اصلا «شب بو» است و مانند اين ها.

و برخى از اوصاف و حالات حروف هجا هم ـ انشاء اللّه تعالى ـ در آخر مقدّمه به مناسبت مقام، آرايش نگارش خواهد يافت، چنانچه بعضى از عوارضات آن ها هم در گفتار پسين مى آيد.

گفتار سيّم