قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ٤٥١

پردگىِ هفت رنگ : دنيا و عالم سفلى.

پُردل : رجوع به تركيبات «پُر» نمايند.

پَردو : چوب هاى كوچكى كه در پوشش عمارت بر بالاى شاه تير گذاشته و ساير اسباب خانه پوشيدن را بر بالاى آنها بگسترانند.

پِردوس : (ل) رجوع به «فردوس» نمايند.

پرده : پردك[ر.م] و آسمان و ته و لاى و به معنى معروف.

پرده اهريمنى : حجاب شيطانى و نفوس شريره انسانى.

پرده برگرفتن : ظاهر و آشكار كردن.

پرده چَغانه; پرده خرّم : هريكى نام پرده اى است از موسيقى.

پرده خُماهن : آسمان.

پرده دار فلك : ماه.

پرده دُخانى : شب تيره و تار.

پرده دريدن : رسوا نمودن و ناموس ديگرى را خيانت كردن.

پرده ديرسال : آسمان و پرده اى است از موسيقى.

پرده زُجاجى : آسمان و شب تار و ابر سياه.

پرده زنبور : پرده اى است از موسيقى.

پرده زنبورى : آسمان.

پرده شناسان : عرفا و مطربان و نوازندگان و ارباب فِراسَت.

پرده عيسى گراى : آسمان چهارم.

پرده قُمرى : پرده اى است از موسيقى.

پرده مكدّر : پرده اهريمنى[ر.م].

پرده نشين : ملائكه و مستور و خلوت نشين و سرحدّدار و محرمان اسرار.

پرده نيلگون : آسمان.

پرده هفت رنگ : دنيا و عالم سفلى و هفت طبقه زمين و كنايه از هفت آسمان است كه بنابر آنچه از تورات نقل شده، هركدام از آنها به رنگى مى باشد.

پرده ياقوت : پرده اى است از موسيقى.

پَردى : پَردو[ر.م].

پرز : (چو پشت) خاو و ليقه دوات و آنچه زنان بر خود گيرند و آنچه بر روى سَقِرلات[جامه پشمى] و ديگر لباس هاى پشمينه و ابريشمنه به هم رسد.

پرزور : (چو گلگون) معروف است، كه مركّب از «پر» و «زور»، به معنى بسيارزور و بسيارقوّت است و (به كسر اوّل و ثانى) به فرانسه، پنيرمايه را گويند.

پرزه : (چو پُسته) پُرز[ر.م] و (چو هرزه) شياف و پارچه و قراضه و خورخورده[خرده ريز و خرتوپرت].

پرزيوند : (چو افعى بند) صريح، مقابلِ اشاره.

پرژك : (چو اندك) گريه و نوحه.

پرس : (چو درس) پرده و (چو پشت) امر و فاعل از پرسيدن.

پرسا : (چو خرما) پرسنده.

پرسبورغ : (ل) يكى از بلاد مشهوره مجارستان كه قديماً پايتخت آن سامان بوده و تخميناً داراى شصت هزار نفوس مى باشد[پرسبورغ همان براتيسلاوا، پايتخت اسلوواكى، است].

پرست : (چو الست) امر و فاعل از پرستيدن و شخصى كه در فكر و خيال خود مانده باشد.

پرستار : غلام و كنيز و زن و خدمتكار و مطيع و فرمان بردار و اطاعت و عبادت كننده.

پرستاران خيال : شعرا و مُنشيان.

پرستش : اسم مصدر پرستيدن.

پَرَستُك; پَرَستُو; پَرَستوك : مرغى است معروف و سرخ منقار و سفيدسينه و سياه پشت كه در سقف خانه ها آشيان كرده و به تركى «قرلان قوش» و به عربى «ابابيل» و «خطاف» و به ديلمى «حجلا» و به هندى «سيانى» و «كنهيا» و «پت ديوژى» [گويند].

پرسته : (چو فرشته) پرستار و (چو تَبَرزه) معبود و پرستيده، حق باشد يا باطل.

پرستيدن : مطيع بودن و اطاعت و عبادت و بندگى و خدمت كردن، خصوصاً مر بيماران را.

پرسق : (چو بلبل) راسو.

پرسم : (چو گندم) آردى كه بر خمير پاشند تا بر چيزى