از جمله نَبايوت و قيدار و آدبايل بودند : به وجود آمده و هريك رئيس قومى بودند و ازآن رو كه از طرف پدر كلدانى و از مادر عرب بودند، ايشان را عرب مستعربه نامند و حضرت فخرالانام(صلى الله عليه وآله وسلم)و ساير قريش هم از ذرّيّت همين اسماعيل بوده و از سلاله پسرش، قيدار، به وجود آمدند و چون حضرت اسماعيل(عليه السلام) نور محمّدى را از پيشانى قيدار مشاهده مى فرمود، وى را از ميانه اولاد خود اختيار كرده و كتاب عهدنامه مقرّره را در تابوت سكينه نهاده و بدو سپرده و توصيه نمود كه آن نور پاك را جز در ارحام مطهّره نكند. بالجمله آن حضرت در ١٣٠يا ١٣٧سالگى وفات يافته و لقب مخصوصش : چنانچه در «اسحاق» اشاره نموديم : ذبيح الله بوده و پاره اى تفاصيل را به محلّ خود محوّل مى داريم.

٢. پسر حِزقيل]از انبياى الهى در قرن ٦ق.م[ كه او هم از انبياى عظام بوده و به فرموده ناسخ التّواريخ[ر.ض]، در ٤٨٦٠ هبوطى ظهور نموده و به صفت صدق و حليه]زينت[ وفا شهرتى عظيم داشته و بدين دو صفت ضرب المثل بوده. (وَاذْكُرْ فِى الكِتبِ إسْمعيلَ إنَّهُ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُولاً نَّبِيّاً)(مريم،٥٤).

٣. نخستينِ سلاطين صفويّه كه پسر شيخ حيدر ابن شيخ جنيد ابن شيخ ابراهيم ابن خواجه على ابن شيخ موسى ابن شيخ صفى الدّين علوى بوده و در ٨٩٢ ]هجرى [متولّد و در ٩٠٦ يا ٩٠٧ به اريكه حكمرانى نشسته و در ٩٠٧ آذربايجان را فتح كرده و تبريز را پايتخت قرار داده و در ٩٠٩ كرمان و فارس و عراق عجم]نواحى مركزى ايران [را ضبط و در ٩١٣ دياربكر]شهرى در تركيه[ را متصرّف و در ٩١٤ بغداد را مسخّر و در ٩١٥ دربند بادكوبه]در جمهورى آذربايجان [را تملّك نموده و در ٩١٦ شيبك خان ازبكى را قتل نموده و خطّه خراسان را به حيطه تصرّف آورده و دولتى بزرگ تشكيل داده و مذهب شيعى را رسماً اعلان نموده و در ترويج آن جان فشانى نموده، عاقبت در ٩٣٠در قصبه سراب]در آذربايجان شرقى [به رحمت ايزدى نائل و جنازه اش به اردبيل نقل و در نزد جدّش، شيخ صفى، مدفون و پسرش، شاه تهماسب]دوّمين پادشاه صفوى در قرن١٠ه: [، صاحب تاج و تخت گرديد.

٤. سيّمينِ ملوك صفويّه و پسر شاه تهماسب ابن شاه اسماعيل اوّل كه در ٩٨٣ ]هجرى[ جلوس نموده و يك خواهر و هشت يا يازده برادر خود را با سى هزار نفر از طرفداران برادرش، حيدرميرزا، مقتول و معدوم نمود و در ٩٨٥از طرف عسكر قزلباشى مقتول و يا به دست زن خود و يا خواهر خود مسموم گرديده و برادر ديگرش، سلطان محمّد خدابنده]چهارمين پادشاه صفوى در قرن ١٠ه:.[، مالك رقاب گرديد.

اِسماعيليّه : قصبه اى است در مصر اسفل كه به مسافت ٧٥ كيلومتر از سمت جنوبى پورت سعيد واقع و بناكرده اسماعيل پاشا]پنجمين حكمران خديوان مصر[، خديو مصر]لقب حاكمان مصر در قرن ١٣ و ١٤ه:.[، مى باشد و هم نام يكى از فرق شيعه كه به جهت امام آخر و حىّ و حاضر دانستن اسماعيل ابن جعفر صادق : صلوات الله عليه : بدين اسم، موسوم و ازآن رو كه به زعم خودشان معانى باطنيّه قرآن را اخذ و بواطنش را ترك كرده اند، به باطنيّه مشهور و به سبب اعتقاد به هفت امام و يا به مناسبتى كه در «سَبعيّه» مذكور خواهد افتاد، به سبعيّه مشتهر و بهواسطه مباح دانستن محرّمات شرعيّه، مسمّى به حرميّه و بهوسيله آنكه زمانى اندك تابع شخصى مسمّى به بابك ]بابك خرّم دين در قرن ٣ه:.[بوده اند، به بابكيّه موصوف و به انگيزه سرخ پوشى در عهد بابك مذكور به محمّريّه معروف بوده و چون رئيس اوّلشان حمدان ابن قرمط]در قرن ٣ه:. [بوده، به همين واسطه معنون به قرامطه نيز مى باشند. و بالجمله اصحاب اين فرقه به تناسخ معتقد بوده و در صفات الهيّه تشكيك نموده و مى گويند كه خداى تعالى نه عالم است و نه جاهل و نه موجود است و نه معدوم و هكذا به استناد اينكه نفى مطلق تعطيل و اثبات آنها مستلزم تشريك با ساير موجودات بوده و آن هم تشبيه است و چنانچه پرواضح و در محلّ خود مبرهن است، صفات الله عين ذات و مانند صفات مخلوقين زائد بر ذات نيستند كه تشبيه لازم آيد و تحقيق حال را به محلّ خود محوّل