قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ٨٦

اين و از آن».

٢. «اند» به معنى «چند»:

ياد دارم به سال پنجهواند *** به حقيقت نگويمت كه به چند

و گاه باشد كه با «كاف تصغير» استعمال يابد بلكه بيشتر است:

اندكى تامّل كن روزگار ما را بين *** بخت واژگون گشته، طالع سيه را بين

٣. «برخى» كه جزئى از كلّ را است.

٤. «بس»: «بس كه گفتم زبان من فرسود».

٥. «بسا»: «بسا كس كه بگذشت و نامش نماند».

٦. «بسى»: «بسى رنج بردم در اين سال سى».

٧. «بسيار»:

آفاق را گرديده ام، مهر بتان ورزيده ام *** بسيار خوبان ديده ام، امّا تو چيز ديگرى

٨. «بهمان» در شخص غير معيّن.

٩. «پاره» كه جزوى از كلّ را باشد.

١٠. «چند»;

١١. «چندى»; كه هر دو زمان نامحدود را باشند.

١٢. «چه»: «هرچه كنى، به خود كنى».

١٣. «چيز»;

١٤. «چيزى» كه هر دو در مقام كنايت از غير آدمى استعمال شوند.

١٥. «خيلى»: «زانگه كه ترا نديده ام، خيلى شد».

١٦. «دگر»:

به هر ديار كه بر چشم خلق خار شوى *** سبك سفر كن از آنجا برو به جاى دگر

و همچنين در سه لفظ «ديگر»، «دگرى» و «ديگرى».

١٧. «دگرى».

١٨. «ديگر».

١٩. «ديگرى».

٢٠. «كس»;

٢١. «كسى»; هر دو معروف است.