پيچه : ايازى[ر.م] و زلف عَملى و نيستان و گياه لبلاب]ر.م [و بهرمه[ر.م] و رمز و اشاره و گره و عقده و پوشش بالاىِ خانه و موى بافيده و پيرايه مرصّع كه بر سر عروس بندند و طرّه زلف و كاكل كه پيچيده و بر يكديگر گره زنند.

پيچى : به تركى، پيچين[ر.م] است، افراداً و تركيباً.

پيچيچ : اسگنجه[شكنجه] مقصّران.

پيچيدن : روگردانيدن و نافرمانى كردن و قات قات نمودن و تحاشى كردن و به يك سو رفتن.

پيچيده : ماضى بعيد و اسم مفعول از پيچيدن، خصوصاً دست برنجينى[دست بند زنان] كه آن را چهارگوشه تافته باشند.

پيچين : به تركى، جانور ميمون است.

پيچين ئيل : سال نهم از دور اثنى عشرى تركان است; رجوع به «دور» نمايند.

پيخ : چرك چشم و آب آن كه مژگان را به هم چسباند.

پيخال : پيخ[ر.م] و ته و لاى هر چيز و فضله هر شيئى از نباتات و حيوانات، خصوصاً مرغان و مگسان.

پيختن : (چو ريختن) پيچيدن.

پيخس; پيخست; پيخسته : (چو حيدر و پيوست و پيوسته) ظنّ و گمان و از روى گمان فهميدن و پى به چيزى بردن و محبوس و متحصّن و بدبو و متعفّن و گنديده و آگنده و بركنده و عاجز و درمانده و ديوار بيخ بركنده و هر چيز در زير پاى نرم شده.

پيد : (چو ديد) بى فايده و ترتومرت[خرده ريزه] و موريانه و هر چيزى كه از تَف آتش زرد و ضايع شده باشد.

پيدا; پيداد : (چو شيدا و ميدان) ظاهر و آشكار.

پيدار : گدك[ر.م] و عقبه و پشته بلند.

پيداوسى : (چو شيدادلى و ميخانه چى) پولى بوده رايج زمان كيان]كيانيان، دوّمين سلسله اسطوره اى ايران [كه هريك به پنج دينار خرج مى شده.

پيدايش : (چو فرمايش) ظهور و انكشاف.

پيدها---> كليلهودمنه.

پير : مرشد و پدر و آدم معمّر و كل و كچل.

پيراَهَرى : خواجه عبدالله انصارى[عارف قرن ٥ه:.].

پير بُرناتن : دنيا و فلك.

پيرْبُنيه : آدم نزديك به پيرى و جوانى كه موى بدنش سفيد شده باشد.

پيرِ پنبه : كسى كه به غايت پير شده و در تمامى بدن موى سياهى نداشته باشد.

پير چهارشنبه --->چهارشنبه.

پير چهلساله : عقل و فرشته و فيروزه و حضرت آدم ابوالبشر(عليه السلام).

پيرِ حاجات : لقب خواجه عبدالله انصارى[عارف قرن ٥ ه:.] و سلسله پير حاجات : كه يكى از سلاسل چهارده گانه معروف بوده و در «ذهبيّه» مذكور خواهد افتاد : بدو منسوب است.

پير دوموى : دنيا، به اعتبار شب و روز.

پيرْ دهقان : شراب كهنه انگورى و به معنى معروف.

پيرِ روشن : لقب بايزيد انصارى است.

پيرِ سالخورده : پيرِ دهقان[ر.م] است.

پيرِ سرانديب : حضرت آدم(عليه السلام) است.

پيرِ صنعان : زاهدى بوده مشهور.

پيرِ فلك : ستاره زحل يا مشترى.

پيرِ كنعان : حضرت يعقوب(عليه السلام) است.

پيرِ مُغان : مرشد و خمّار و مدير و ريش سفيد ميخانه.

پيرِ هفت فلك : ستاره زحل يا مشترى.

پيرا : پيراى[ر.م].

پيراستن : پيراييدن.

پيراكندن : پراكندن.

پيرامَن; پيرامون : حاشيه و كناره و اطراف هر چيز.

پيران : پهلوانى بوده تورانى، سرلشگر افراسياب]پادشاه توران [و به دانايى مشهور و در جنگِ دوازده رخ به دست گودرز[از پهلوانان ايران شاهنامه] مقتول ]شد [چنانچه فردوسى مشروحاً نگاشته و ازآن رو كه پدرش ويسه نام