پست : (چو پشت) مخفّف پوست و(چو كوشك) به فرانسه، پوسته[ر.م] و (چو سمت) دون و حقير و ذليل و خراب و كوتاه و زمين يكسان و زمين نرم و هموار و مردم بخيل و بى همّت و (چو زشت) مطلق آرد، خصوصاً آرد حبوبات بريان شده كه به عربى «سويق» و به تركى «قاووت» گويند و هم معجونى است كه دراويش ومرتاضان از جگر آهو و مغز بادام ومانند آنها سازند، كه اگر مقدار پسته اى از آن خورند، ديگر تا چند روز محتاج به طعام نباشند.

پستا : (چو فردا) بر سر كارى رفتن كه قبلاً شروع شده باشد.

پَستادست : معامله نسيه.

پستان : معروف است.

پستانِ مادر بريدن : حرص و شره و بى همّتى و بى حقيقتى و بىوفايى و حق ناشناسى.

پستر : بستر، اِفراداً و تركيباً و مخفّف پست تر است.

پسترك : (چو بدنظر) صدايى كه بى اختيار از گلو برآيد.

پَستَك : لباسى است كوتاه و بى آستين معروف.

پستنگ : (چو دل تنگ) سنجد.

پُسته : ميوه اى است معروف و رجوع به «فستق» شود.

پسته خندان; پسته دهان گشاده; پسته شكرفشان : لب و دهان معشوق.

پسته غاليه : دانه اى است مدوّر و كوچك تر از پسته و در غلافى مثل غلاف لوبيا و اندك تلخ و پوست آن سفيد و برگش بسيار سبز و شبيه به برگ بيد است.

پستيوار : (چو بدديدار) تازه كار و كسى كه زبان و صنعت نداند.

پسخان : بلوكى است از گيلان كه اكثر قراى آن در قرب بحر خزر واقع، و ابريشم فراوان از آنجا حاصل و آبوهوايش چندان ممدوح نبوده و محمود رئيس مذهب نقطه از آنجا ظهور يافته كه در «نقطه» خواهد آمد.

پسر : (چو جگر و هنر) اولاد نرينه كه «پور» و «پوره» هم گويند.

پسراَندر : پسرِ زن از شوهر ديگر و پسر شوهر از زن ديگر.

پسر خورشيد ---> فراعنه.

پسرَندر : مخفّف پسراندر[ر.م] است.

پسريچه : (چو كنجيده) مردم سفله و پسران بدكاره.

پَسَغ : بر وزن و معنى بسغ.

پَسَغدن : بر وزن و معنى بسغدن.

پَسَغده : بر وزن و معنى بسغده.

پَسَغديدن : بر وزن و معنى بسغديدن.

پسك : بر وزن و معنى بسك و به تركى، چرك دندان است.

پسكل : (چو فلفل) پسته.

پسكله : پانه[ر.م].

پسكوهه : (چو منصوره) طرف پسين زين.

پِسِلْيُون : به فرانسه، اسبغول[ر.م] است.

پسند : (چو كمند) پسنديدن و امر و فاعل و مفعول از آن.