كه در قرن چهاردهم آن را فتح كرده و در سال ١٦١٧]ميلادى [موروثاً به حاكم براندبورگ رسيده و جانشين هاى او متدرّجاً ولايات و بلاد كوچك آلمانى را نيز گرفته و جزو نمودند، و دولت پروس مانند ايران از مملكت واحدى تشكيل نيافته و از ايالاتى چند : كه از يكديگر مجزّى مى باشند : مركّب گرديده، مثلاً وقتى پادشاه پروس مى خواهد از شهرى به شهرى ديگر رود، بايد از ممالكى عبور نمايد كه تعلّق به او ندارد.

پروش : (چو خموش) آبله و زگيل و جوششى كه از اعضاى آدمى پديد آيد و خورش و پرورش و پروردن را نيز گويند.

پروشان : بربروشان[ر.م].

پروغرام : به فرانسه، خطّه و منهج و ورقه و دفترى كه انواع دروس مدارس و اوقات آنها در آن ثبت و مبيّن گردد.

پَروقَه : موى و زلف و گيسوى عاريتى.(سه)

پَروگار : حلاّق[ر.م].(سه)

پِروگرام : پروغرام.(سه)

پرون : (چو مخزن) پروان[ر.م].

پَروَند; پَروَنده : ديّوث و قرمساق و امرد[ر.م] و امرود[ر.م] و مفرش بند معروف و مزرعه اى است در قزوين و بسته و بقچه قماش و اسباب و لفافه آنها و يك لنگه بار و سلّه اى]زنبيلى [كه بزّازان، قماش در آن كنند.

پرونو : به فرانسه، آلو را گويند.

پرونوس : به لاتينى، آلو است.

پرووه : به فرانسه، تجربه و امتحان و نمونه و سر مركب و طرف مقدّم آن.

پروه : (چو مروه) پرو[ر.م] و بارگاه و خيمه.

پروهان : (چو بدزبان) ظاهر و آشكار.

پرويز : (چو تبريز) پروين و پرويزن[غربال] و بيختن و جلوه كردن و عزيز و گرامى و حلم و خوش رفتارى و همّت و سخاوت و منصور و مظفّر و هم لقب خسرو ابن هرمز ابن نوشيروان بيستودويّمين ساسانيان، كه معنىِ آن ملك مظفّر است و يا اينكه چون خسرو ماهى را بسيار دوست مى داشت، بدين لقب اختصاص يافته، كه پرويز به زبان پهلوى، ماهى را گويند و يا به جهت آن است كه بيشتر خود و اولاد خود را از راه فال نيك، با اسامى كواكب موسوم مى داشته اند.

پرويزِ فلك : آفتاب.

پرويزن : (چو گرديدن) هر چيز سوراخ سوراخ، خصوصاً غربال.

پرويش : پرونده[ر.م] و تقصير و تنبلى كردن و فرويش[ر.م].

پروين : ثريّا و يكى از منازل بيستوهشت گانه ماه است.

پرّه : (چو ذرّه) پهلو و كليد و طرف و كناره، خصوصاً دامن و كنار صحرا و برگ درخت و كاه و تركِ كلاه و نفع و فايده و حصّه و بهره و حلقه زدن لشگر و صف مردم و پرّه معروف دولاب و آسياب و غيره و زبانه قفل را هم گويند كه بدان محكم و مضبوط گردد.

پرهازه : (چو دروازه) آتش گيره[ر.م].

پرهام : (چو سرسام) پراهام[ر.م].

پرهختن : (چو بدفطرت) آهازيدن[ر.م].

پَرهود; پَرهوده : صابون و كلام و سخن، خصوصاً هرزه و بيهوده و هر چيزى كه از حرارت آتش زرد و رنگ گردانيده و به سوختن نزديك باشد.

پَرهون : دايره و چوب بندى و خاربست و حصار و در خانه و خانه كوچك و زينت و آرايش و كمربند و كمرگاه و كمركوه و مقرّ و مركز و اداره، همچو: اداره ماليّه و غيره و هر چيز خالى ميان، همچو: هاله ماه و طوق گردن و چنبر و غيره.

پَرهونور : مدير.

پَرهيختن : آهازيدن[ر.م].

پرهيز : فرق و تفاوت و ترس و واهمه و احتراز و اجتناب.

پرهيزيدن : پرهيز كردن و پاك و تميز نمودن.

پرى : (به كسر اوّل) به تركى، بسيار قديم و به معنى اِنعام و بخشش و (به ضمّ آن) پر و مملوّ بودن و (به فتح آن) پرير]ر.م [و مضارع مخاطب از پريدن و ماده جن و يا مسلمانِ ايشان و يا صنفى است از ايشان كه بسيار لطيف و خوش منظر مى باشند.

پرى افساى; پرى خوان : افسونگر كه از براى تسخير