پادشاه : به لغت فرس قديم، اصل خداوند و غالب و قاهر و پاينده و دارنده است و يا لفظى است مركّب از «پاد» چنانچه مذكور افتاد و «شاه» كه خواهد آمد و بر اين تقدير از چهار وجه خالى نباشد:

١. پاسبان بزرگ مردمان.

٢. صاحب تخت و تاج.

٣. هميشه داماد، به جهت تشبيه مُلك به عروس.

٤. هميشه صاحب و خداوند ازآن رو كه دارندگى و پايندگى به حال او اَنسب و اولى است.

پادشاهِ چين; پادشاهِ خُتَن : آفتاب.

پادشاهِ مرغان : عنقا است.

پادشاهِ نيمروز : قلب و جگر و حاكم و آفتاب و مردم نيك پى و خوش قدم و رستم زال و پادشاه سيستان را نيز گويند ازآن رو كه نيمروز نام سيستان است و كنايه از حضرت آدم(عليه السلام) هم هست چون كه نصف روز در بهشت بوده و اشاره به وجود مقدّس حضرت خاتم(صلى الله عليه وآله)نيز مى باشد كه تا نيم روز شفاعت امّت خود را خواهد نمود.

پادِكانه : بام بلند و دريچه مشبّك در خانه.

پادِنگ; پادِنگه : دِنگ (چو هند)[ر.م].

پاده : چوب دستى و گلّه بهايم و چراگاه آنها.

پاده بان : چوبان و پاسبان و گلّه بان.

پاديا; پادياب; پادياو : شستن و پاكيزه كردن چيزها با دعا خواندن.

پادير; پاذير : شب پره و چوبى كه بر پس ديوار و تحت سقف شكسته بزنند تا نيفتد.

پار; پارا : پاره و چرم دباغت كرده و پاريدن[ر.م] وامر و فاعل از آن و به معنى پيش از اين و سال گذشته.

پاراب;پاراو : پيرزن و نام بلوكى است از قزوين.

پارت : (چو ماست) رجوع به «اشكانيان» نمايند.

پارتوا : بلاد بادكوبه[باكو] و گيلان استرآباد و مازندران.

پارتى : جزو و قسم و دسته و طرف و پارتيا[ر.م].(سه)

پارتيا : نام قديمى خراسان كه پيش از ميلاد و در قرون اوايل ميلادى هم بدين اسم موسوم بوده و رجوع به «اشكانيان» و «طبرستان» هم [شود].

پارچه : (ر.ف)

پارد : (چو ماست) گنه و شپش و پشه.

پاردم : (چو كاركن) تَنگ معروف چاروا و يا چرم زيردُمى آن و به طرف پسين زين سوار شدن.

پاردو : بادرنگبويه[ر.م].

پارس : (چو ظالم) پاريس و (چو ماست)يوز[ر.م] و تمامى ايران و يا ولايت فارس از آن و هم رجوع به آيين دويّم مقدّمه نمايند و به تركى، پلنگ را گويند.

پارس ئيل : سال سيّم از دور اثنى عشرى تركان و رجوع به «دور» نمايند.

پارسا : پارسى[ر.م] و آدم متّقى و پرهيزكار و خوش كردار، خصوصاً آن كه در مدّت عمر خود با زنان نزديكى نكرده باشد و ولايت پارس را هم گويند و هم لقب خواجه محمّد ابن محمّد ابن محمود، از كبار مشايخ نقشبنديّه]سلسله طريقت منسوب به بهاءالدّين نقشبند [و اخصّ اصحاب بهاءالدين نقشبند بود. و در آخر عمر امانت ارشاد را بدو تفويض نموده و او هم در ٨٢٢ هجرى در مدينه منوّره وفات يافته و پسرش، ابونصر پارسا، خليفه او گرديد.

پارساگرد ---> فسا.

پارستور : [١]

پارسنگ : پاسنگ[ر.م].

پارسوا : شهرى بوده قديم، نزديكى عشق آباد حاليّه.

پارسه : (چو پارچه) گدا و گدايى يا كدخدايى.

پارسى : منسوب به پارس; رجوع به آيين دويّم مقدّمه نمايند.

پارك : ]باغ وسيع پردرخت كه گردش و شكار و جز آن را بكار است و نام قناتى است در ملاير(لغت نامه دهخدا)[.

پارگى : (چو راستى) قحبه و حيله گر و قحبگى.

پارگين : مطبخ و آشپزخانه و آب گنديده و تالاب و انبار آب كه در ميان شهر باشد و مجراى آبى كه از گنگ سفالين

::::::::::::::::::::::::::::::::::

١. در اصل بدون معنى است.