بيكن; بيكند : شهرى است كوچك مابين بخارا[شهرى در ازبكستان] و جيحون]رودى در آسياى مركزى [به مسافت ٤٤ كيلومتر از جنوب غربى بخارا كه جمشيد]چهارمين پادشاه پيشدادى [بنايش كرده و فريدون]ششمين پادشاه پيشدادى [تعميرش نموده و به گنگ دژ موسومش داشته و قديماً مركز ماوراءالنهر[در آسياى مركزى] و پايتخت افراسياب]پادشاه توران [بوده و در اوايل اسلام بس بزرگ و معمور بوده و مسقط رأس جمعى از مشاهير علما مى باشد، و در فرهنگ ناصرى]ر.ض [گويد: بيكند مخفّف باى كند است و باى و بَى و بيگ و بيوك، بزرگ و شاه و سال خورده را گويند و چون تركان پادشاه را خان و شهر را باليغ گويند، آن شهر خان باليغ نام يافت و هنوز معمور، و بزرگ ترين شهرها است و آن را بيكن گويند كه به چين مشهور شده.

بيكنير : شهرى است دلپذير مابين دهلى و مُلَتان[در هند]، و اكثر مردمانش هندوان و قليلى مسلمانند.

بيگ : به تركى، حاكم و امير و آمر و رئيس و بزرگ و كبير.

بيگ قوش --->بوم.

بيگار : (چو ديدار) مجرگ[ر.م] و به تركى، چشمه و منبع آب است و (چو نيسان) قصد و اراده و خصومت و جنگ و جدال است.

بيگار كرد : (ل) نام نوايى است از موسيقى.

بيگان : (چو نيسان) مخفّف بايگان[ر.م] است.

بيگانه : (چو بيجاده) مجهول و غريب و بى كس و خارجه و اجنبى.

بيگاه : درنگ و غير وقت و هنگام شام.

بيگلربيگى : به تركى، اميرالامرا و بزرگ بزرگان.

بيگه : (چو ديگر) مخفّف بيگاه[ر.م] است.

بيل : (چو فيل) گره و عُقده و چاه و پارو و آلت آهنى معروف كه «انگز» و «انگژه» هم [گويند] و سبد سرگين و قاذورات و ميوه اى است شيرين در هندوستان مانند انار و يا بهى]به [ايران و درخت آن : كه «اقطى» گويند : مانند درخت زردآلو است.

بيلْ دسته : بيد جودان[ر.م] و دسته بيل است.

بيلاك : (چو ميدان) فرمان پادشاهان و قباله و اسناد املاك