اسود ابن سام ابن نوح كه به زعم بعضى، اهالى فارس از نسل اويند و به نوشته ياقوت حموى[ر.ض]نام سه آبادى است كه معروف ترين آنها شعب بوّان، كه يكى از متنزّهات جهان، و در ميانِ ارّه جان]در فارس [و نوبندگان]در فارس [واقع، و آن درّه اى است كه طولش سه فرسخ و نيم و عرضش يك فرسخ و نيم، همه گونه ميوه هاى رنگين بسيار و از كثرت اشجار، آفتاب بر زمين نيفتد.

بَوانات : بلوكى است سردسير از فارس در ٢٨ فرسخى از شرق و شمال شيراز.

بوئيس : به فرانسه، شمشاد است.

بوب : (چو خوب) بوبو[ر.م] و فرش و بساط خانه.

بوب اندين : چادر و بارگاه و خيمه.

بوبا : آشى كه از گوشت بز كوهى بپزند.

بوباش : هميشه و قديم.

بوبرد; بوبردك : (چو گوگرد) بلبل و مصغّر آن.

بوبك : (چو كودك) هدهد و دختر بكر و احمق و نادان.

بوبو; بوبويه; بوبه : هدهد و مرغ سليمان و آرزو و آرزومندى.

بوتان : خطّه اى است مستقلّ در سمت جنوبى تبّت و شمال شرقى هند، كه در تحت حمايه دولت چين بوده و مردمانش مذهب بودا دارند.

بوتنيه : (ل) خطّه بزرگى است در سمت شمالى دريايى كه آن هم بدين اسم، موسوم و در واقع قسم شمالى بحر بالطيق]درياى بالتيك در شمال اروپا [است، واقع مى باشد.

بوته : (ر) نشانه تير و مطلق بچّه، خصوصاً از شتر و جزيره اى است در اسقوچيا[اسكاتلند] و درخت و نبات پر شاخ و برگى كه به زمين پهنيده و بسيار بلند نشود و ظرف گلى معروف كه فلزات را در آن بگذارند.

بوته خاك : بدن انسانى.

بوتيمار : مرغى است آبى و ماهى خوار و يا مرغى است كه در كنار آب نشسته و با وجود تشنگى از خوف كم شدن آب نخورد، و در مخزن[ر.ض]فرمايد: مالك الحزين : كه «مالكى» نيز گفته و به پارسى «بوتيمار» و به هندى «بكله» گويند : مرغى است آبى، سفيدرنگ به قدر جثّه كبوتر و گردن و پاها و منقار آن دراز و در اكثر كنار آب ها مجاور و سر به زير افكنده باشد و رجوع به «شفنين» هم نمايند.

بوجاق : علاوه بر معنى تركى معروف[گوشه; جاى دور]، قصبه كوچكى است از قونيه و خطّه اى است از طربزون[در تركيه] و ناحيه اى است از بيروت و ولايتى است از دياربكر[در تركيه] كه مشتمل بر ٣٩ قريه مى باشد.

بوجپا : خيار بادرنگ[ر.م].(ند)

بوجك : به تركى، حشرات الأرض است.

بوجنورد : (ل) قصبه اى است شهرمانند از بلاد خراسان.

بوجوق : لفظى است بلغارى كه عيد ولادت حضرت روح الله(عليه السلام)را گويند.

بوچ : (چو كوچ) اندرون دهان و (چو موج) كرّوفرّ و خودنمايى.

بوچق; بوچوق : به تركى، نصفه و نيمه را گويند.

بوحا : به يونانى، جدوار[ر.م] است.

بوخت : (چو سوخت) به يونانى و سريانى و به پارسى هم، پسر و بنده است.

بُوخَجدَر : بوالخجدر[ر.م].

بوخل; بوخله : (چو دوزخ) خُرفه[ر.م].

بود : بودن و بودش و هستى و كل و مجموعه و همه.

بودا : يا بودها; كه به زبان هندى، علاّمه را گويند، يكى از مذاهب مقبوله و منتشره چين و هند و ژاپونيا و پاره اى ولايات تركستان چينى]ناحيه اى در شمال غربى چين [كه اهالى آن چهارصد مليون تخمين[شده اند] و مؤسّس آن بوداغاوتامه يا بوداج يا شاكمونى يا شاكيامونى يا سيدارته يا سيدهارثا : كه به نوشته قاموس الأعلام]ر.ض [اسامى مختلفه مانى نقاش]بنيان گذار آيين مانوى در قرن٣م [هستند : مى باشد. و اساساً اين دنيا را موهوم و خيالى دانسته و ارواح را غير از اين عالم محسوس، عالمى ديگر، حقيقى و باقى پنداشته و مى گويند كه آحاد انسان را ممكن است كه خود را در سايه رياضات و اعمال صالحه به آن عالم حقيقى رسانيده و با عقل كلّ، وحدت حاصل نمايند.