قامــوس المعـــارف - مدرس تبريزى، محمدعلى - الصفحة ٣٩٥

بزغ و بزغسمه و بزغمه و بزغنج و بزغند و بزغه، على الترتيب.

بزك : (چو سخن) مرغى است سياه رنگ و سرسرخ و منقاردراز و بلندآواز، كه بيشتر در كنار آب و بعضاً بر درختان نشسته و آواز بلند كند.

بُزگوش : قبيله اى است .

بزله : (چو حمله) مزاح و ظرافت و سخنان لطيف و شيرين.

بزم : شبنم و مجلس جشن و شراب و دهى است در بوانات.

بزمگاه : مجلس عيش و شراب و كتابى است در مقامات صوفيّه.

بزم نه --->تاريخ جلالى.

بزمانون : بزمايون[ر.م].

بزماورد : (چو تنهاگرد) نوعى از نانِ سطبرِ ميان آگنده و آنچه ميان آن گذارند.

بَزمايون; بزمايه : مادّه گاوى بوده كه فريدون[ششمين پادشاه پيشدادى] را شير مى داد.

بُزمَجه : (ل) به نوشته تحفه[ر.ض]، نام پارسىِ سقنقور برّى]ر.م [است و رجوع به «ورل» هم [نمايند].

بزمنه : رجوع به تركيبات «بزم» شود.

بَزمونه : روز دويّم ماه هاى جلالى.

بَزمه : گوشه و طرفى از بزمگاه.

بزن : (چو شكم) امر به زدن و (چو چمن) ماله برزيگران.

بزنجرد : (ل) نام چشمه اى است; رجوع به «چشمه» نمايند.

بزند : (چو كمند) رجوع به «سبزه» [شود].

بَزِندار : پنجره اى كه پيش آستان در سازند.(ند)

بَزَنطيّه ---> قسطنطنيّه.

بزنگ : (چو نهنگ) كليد و ناقوس و دراى و جرس و غلق در خانه.

بزوشم : (چو گلقند) تفتيك[ر.م] و در اصل بزپشم بوده.

بُزوشه : (ر) نباتى است معروف كه تخمِ آن بارتنگ]ر.م [است.

بزه : (چو مزه) خطا و گناه و مسكين و نامراد و ظلم و بيداد و مردم عاجز و بى اقتدار و (به ضمّ اوّل) زمينِ پشته پشته و نوعى از ميوه خوش بوى است.

بزه كار : عاصى و گنه كار و لقب بهرام، چهارمين ساسانيان[در قرن ٣م] و هم لقب يزدجرد]چهاردهمين پادشاه ساسانى در قرن ٥م [است.

بزهش : (چو پرسش) مقابله و روبه رو ايستادن.

بزيچه : (چو بريده) بزغاله و سه پايه سلاّخ و قصّاب.

بَزيدن : بر وزن و معنى وزيدن و جهيدن.

بزيشه : (چو حليمه) ارده كنجد و ثفلِ كنجدِ روغنْ كشيده.

بَزين : وزنده و جهنده و آتشگده برين[ر.م].

آيين سيزدهم