بار : چند معنى دارد:١. شاخ. ٢. تكليف شاقّ. ٣. هر چيز خوردنى. ٤. آنچه نويسندگان نويسند. ٥. خوراك و قوت. ٦. دهى است در طوس. ٧. يار و دوست. ٨. ديگدان و جاى كنده. ٩. ساز مطربان. ١٠. راه دخول ملاقات. ١١. پر كردن طبق از طعام. ١٢. اندوه و غم و گناه. ١٣. پرده و سراپرده و بارگاه. ١٤. آنچه با زر و نقره درگداز نهند. ١٥. انبار غلّه. ١٦. غشّ متاع. ١٧. مخفّف بيار. ١٨. نام خدا و پروردگار. ١٩. مرادف كار، همچو: كاروبار. ٢٠. بيخ و بن هر چيز. ٢١. بزرگى و شوكت. ٢٢. دفعه و نوبت. ٢٣. اذن و رخصت. ٢٤. امر به باريدن، يعنى ببار.٢٥. اسم فاعل از باريدن، همچو: گهربار و مشگ بار و غيره. ٢٦. حاصل درخت از گل و ميوه و غيره. ٢٧. جاى بسيارى چيزى، همچو: رودبار و زنگبار و غيره. ٢٨. پشته قماش و خروار و آنچه بر پشت توان برداشت. ٢٩. آرد ارزن و برنج كه به جهت بوزه]نوعى شراب [مهيّا ساخته، و هنوز آن را صاف نكرده باشند. ٣٠. معنى معروف كه حمل بهايم و زنان است.

باربردن : جور و جفا كشيدن.

بارجا : بارگاه.

بارجامه : جوالى كه دهنش را از پهلو كرده و بر بالاى چاروا انداخته و هر چيز كه خواهند در آن كنند.

بارخدا : لفظى است مركب به معنى صاحب رخصت و صاحب بزرگ، و ازاين رو خداى تعالى و مولا و پادشاهان بزرگ و اولى الامر را گويند.

باردان : صُراحى شراب و خُرجين و جوال و ظرفى كه در آن چيزى گذارند و به فرانسه، پيل گوش[ر.م] را گويند.

بارِ دِل : غم و غصّه و انديشه روزگار.

بارِ زمان : حوادث و جفاهاى روزگار.

بارِ عامّ : به عموم رعيّت اذن دادن كه به محضر امرا و سلاطين روند.

باركشان : اعمال شاقّه.

بارگاه : شكم حيوانات مادّه و چادر و خيمه و جاى رخصت و اجازت و خيمه سلاطين كه محلّ بار]اجازه حضور نزد شاه [ايشان است و محل و مكان بار به هر معنى كه باشد.

بارگذار : مردم مأنوس و خوش مشرب و خوش علف.

بارگز ---> گزبار.

بارگى : (چو خانگى) قدرت و توانايى و روسپى اى و قحبگى و اسب و چارواى باركش پالانى و حوض و آبگير.

بارگير : هودج و كجاوه و مادّه حيوانات و چارواى باركش.

بارنامه : پروانه و لقب نيك و مدح و منقبت و غرور و تفاخر و منيّت و اسباب تجمّل و حشمت و ورقه اى كه اذن و رخصت و تفصيل حمل و ساير معانى بار در آن ثبت شده باشد.

بار نهادن : كنايه از زاييدن است.

باروَرْ : ]درختى كه بار دارد و آبستن و حامله(لغت نامه دهخدا)[.

باراب : بر وزن و معنى فاراب.

باراته : به فرنگى، كلاه است.

باراج : قابله و ماما.

باران : مشهور و معروف است و موافق نوشته ارباب فنّ، بخارى كه بهواسطه حرارت متصاعد بوده و از سطح زمين به بالا مى رود. اگر از برودت هوا منجمد نگردد، متكاثف شده و مبدّل به آب گرديده و به شكل قطرات آبى سرازير